Storythai

แลดูเหมือนชีวิตมันช่างราบเรียบ ไร้สีสัน
ทำเหมือนเดิม ซ้ำเดิม แบบเดิม ในทุกวัน

ถ้าถามว่าเบื่อมั๊ย  มันก็เบื่อนิดนึง
แต่ในเมื่อทุกอย่างต้องดำเนินไป  ก็เลย เฉ๊ยเฉย  ~~

มันทำให้หลงรักโลกสงบ ๆ โดยไม่รู้ตัว  ; ))

บางทีก็รู้สึกเคว้ง  แบบไม่รู้จะไปแง๊งใส่ใคร ไม่รู้จะพูดกับใคร
บางทีก็ทำให้นึกได้ว่า อยากย้อนเวลากลับไป เป็นเด็กอยู่ตลอด
บางทีมันก็คิดถึงพี่ ๆ ทั้งพี่ชาย และรุ่นพี่ที่คุ้นเคย

แต่บางที ก็คิดว่า เมื่อไหร่จะเดินเองได้ ซักที

นี่เป็นอีกวันนึงที่ผ่านไปโดยเหมือนไม่มีความมหมาย
หนังสือที่วันนี้ควรจะอ่านได้เยอะกว่าทุกวัน ก็ยังเปิดอยู่หน้าเดิม
การบ้านที่หยิบขึ้นมา ก็มีเพียงรอยวันที่
ไม้กวาดหน้าห้อง ก็ยังไม่ได้ทำงานนสิ่งที่มันควรจะทำ

จะปล่อยเวลาผ่านไปอย่างงี้ ได้อีกนานซักแค่ไหนกัน  ?

หรือเพราะกำลังคิด คิดว่าลืมอะไร หรือ ใครไว้ตามทางเดินที่ผ่านมาบ้างรึป่าว
ย้อนกลับไป  คิดถึงช่วงชีวิตที่หายไป  ,,

คิดถึงเตียงนอน ในเวลาสาย หรือ บ่าย  ที่ไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว
คิดถึงเบอร์โทรศัพท์ของเพื่อนที่คุ้นเคย ที่ไม่ได้กดมันมานานแล้ว
คิดถึงสถานที่ทุกที่ที่ควรจะได้ไปผ่อนคลาย ที่ไม่ได้ไปมานานแล้ว
คิดถึงเสียงหัวเราะ กับเพื่อนกลุ่มเดิม  ที่มันเริ่มจางหายไปทุกวัน

คิดถึงหลายสิ่งหลายอย่าง

แต่ก็มั่นใจว่า สิ่งที่ได้มา มันก็คุ้มกับที่เสียไป  ,,,,,,

ว่าแล้ว  ลองกลับไปนั่งหน้าหนังสือดูอีกครั้งดีกว่า ; p