Storythai

แค่ไม่กี่วัน กับหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลง . . .

เจ็บ แต่มันชา ชาจนไม่รู้สึก
หรือเป็นชั้นเองที่ไม่อยากรู้สึก  ,,

ผ่านไปอีกงานของกรรมการนักเรียน
วันไหว้ครู  จบซะที ได้อะไรมาอีกมากมาย
ได้เห็นความสำเร็จของรุ่นพี่ แล้วมองย้อนดูตัวเอง
ปีหน้าจะเป็นยังไง  ?   ตื่นเต้นอยู่นะ  5 5 5+

แล้ววันนี้ก็ผ่านไปแล้วกับ SMART I รอบ 2
คนเยอะสามล้านห้าแสนแปดหมื่น  ,, นี่ก็เว่อออไป  ; p
ได้อะไรกลับมาเยอะแยะ อย่างน้อยที่สุด . .  ก็ทำให้รู้ว่า  'ได้เวลาอ่านหนังสือซักที'
เลข ก็ทำไม่ทัน อังกฤษก็ทำไม่ได้ การอ่านก็ดูมึน ๆ ความรู้รอบตัวก็  เห้อออ
คะแนนจะถึง 30 ป้ะเนี่ยย ย ย     - -'

ตอนสอบ นั่งที่แถวที่ใกล้เต้ด้วยอ้ะ 5  5 5+
สอบไป มันก็หันมายิ้มมั่ง หรือนั่งหลับมั่ง
แล้วเต้มาสอบเพื่ออออออออออ อะไรคะ ?

หลังสอบก็ออกมารอฝน แล้วก็เดินไปกินข้าวกัน
ข้างหน้าเป็นผู้ชายคนนึง  กางเกงน้ำเงิน  ฮ่ะ ๆ
หันหน้ามา นี่แบบตายกันไปเลยย
ว่าแล้วเค้าก็เดินไป เดินไป  ไปเจอเพื่อนเค้าแหล่ะ
หันหน้ามา นี่จบ  .. .   เฮ้ออออออ

คนเป็นหมื่น ยังอุตส่าเจอเนอะ  ,,
ขอโทษที่ทำแบบนี้ แค่เรายังไม่อยากพูดอะไร  หน่ะ

หาไรกินเสร็จก็จะออกจากเมืองทอง
ด้วยอากาศที่ร้อน ร้อนมาก ร้อนที่สุดในโลก
รถก็ไม่มี  กว่าจะออกมาได้ เกือบตายยยยยย
แล้วจะกลับบ้าน แต่สุดท้าย มันชิว
เลยไปเดอะมอล์  เพื่ออะไรก็ไม่รู้  ,, 

สงสัย แค่อยากเดินคิดอะไรเพลิน ๆ

ชั้นไม่เคยขออะไรเลย ขอแค่บางอย่างให้เธอทำให้กันมั่ง
สิ่งที่ขอ แค่อย่าไปไหนจนกลับบ้านดึก มันอันตราย
และอย่าเมาอีกเลย  มันไม่ดีต่อสุขภาพ  แค่เนี๊ย ย
ชั้นไม่เคยถามว่าเธอไปไหนกับใครทำอะไรบ้าง
เพราะชั้นเองเป็นคนชอบอยู่ในโลกของตัวเอง ชั้นก็คิดว่าเธอคงอยากมีชีวิตส่วนตัวมั่ง

มันคงมากเกินไปสิ่นะ ถึงทำให้ไม่ได้  . ..
แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสิ่นะ ที่เธอทำ  .  . . . .

ชั้นจะถือว่าเธออยากกลับไปอยู่ในโลกที่มีความสุขของเธอ
ไม่ต้องมีใครคอยยุ่งวุ่นวายอีก

ทำไมถึงไม่มีคำอธิบาย   ?

ไม่ต้องแคร์ว่าชั้นจะรู้สึกยังไง

ต่อจากนี้ก็ดูแลตัวเองนะ
อย่าไปโรงเรียนสาย สายเกิน 10 ครั้งโดนเชิญผู้ปกครองไช่หรอ ?
อย่านอนดึกมาก เพราะเดี๋ยวไม่สบายนะ
อย่าเที่ยวเยอะ เพราะนี่ก็จะสอบแล้ว . . .
พรุ่งนี้เธอก็ยิ้มแล้ว  เธอหน่ะมองโลกในแง่ดีจะตาย

แต่ชั้นหล่ะ  ?
อีกไม่นานก็เช้า  อีกไม่นานก็วันใหม่  ,,   วันใหม่  จะดีรึเปล่านะ

แค่ไม่กี่วัน กับหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลง . . .

เจ็บ แต่มันชา ชาจนไม่รู้สึก
หรือเป็นชั้นเองที่ไม่อยากรู้สึก  ,,

ผ่านไปอีกงานของกรรมการนักเรียน
วันไหว้ครู  จบซะที ได้อะไรมาอีกมากมาย
ได้เห็นความสำเร็จของรุ่นพี่ แล้วมองย้อนดูตัวเอง
ปีหน้าจะเป็นยังไง  ?   ตื่นเต้นอยู่นะ  5 5 5+

แล้ววันนี้ก็ผ่านไปแล้วกับ SMART I รอบ 2
คนเยอะสามล้านห้าแสนแปดหมื่น  ,, นี่ก็เว่อออไป  ; p
ได้อะไรกลับมาเยอะแยะ อย่างน้อยที่สุด . .  ก็ทำให้รู้ว่า  'ได้เวลาอ่านหนังสือซักที'
เลข ก็ทำไม่ทัน อังกฤษก็ทำไม่ได้ การอ่านก็ดูมึน ๆ ความรู้รอบตัวก็  เห้อออ
คะแนนจะถึง 30 ป้ะเนี่ยย ย ย     - -'

ตอนสอบ นั่งที่แถวที่ใกล้เต้ด้วยอ้ะ 5  5 5+
สอบไป มันก็หันมายิ้มมั่ง หรือนั่งหลับมั่ง
แล้วเต้มาสอบเพื่ออออออออออ อะไรคะ ?

หลังสอบก็ออกมารอฝน แล้วก็เดินไปกินข้าวกัน
ข้างหน้าเป็นผู้ชายคนนึง  กางเกงน้ำเงิน  ฮ่ะ ๆ
หันหน้ามา นี่แบบตายกันไปเลยย
ว่าแล้วเค้าก็เดินไป เดินไป  ไปเจอเพื่อนเค้าแหล่ะ
หันหน้ามา นี่จบ  .. .   เฮ้ออออออ

คนเป็นหมื่น ยังอุตส่าเจอเนอะ  ,,
ขอโทษที่ทำแบบนี้ แค่เรายังไม่อยากพูดอะไร  หน่ะ

หาไรกินเสร็จก็จะออกจากเมืองทอง
ด้วยอากาศที่ร้อน ร้อนมาก ร้อนที่สุดในโลก
รถก็ไม่มี  กว่าจะออกมาได้ เกือบตายยยยยย
แล้วจะกลับบ้าน แต่สุดท้าย มันชิว
เลยไปเดอะมอล์  เพื่ออะไรก็ไม่รู้  ,, 

สงสัย แค่อยากเดินคิดอะไรเพลิน ๆ

ชั้นไม่เคยขออะไรเลย ขอแค่บางอย่างให้เธอทำให้กันมั่ง
สิ่งที่ขอ แค่อย่าไปไหนจนกลับบ้านดึก มันอันตราย
และอย่าเมาอีกเลย  มันไม่ดีต่อสุขภาพ  แค่เนี๊ย ย
ชั้นไม่เคยถามว่าเธอไปไหนกับใครทำอะไรบ้าง
เพราะชั้นเองเป็นคนชอบอยู่ในโลกของตัวเอง ชั้นก็คิดว่าเธอคงอยากมีชีวิตส่วนตัวมั่ง

มันคงมากเกินไปสิ่นะ ถึงทำให้ไม่ได้  . ..
แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสิ่นะ ที่เธอทำ  .  . . . .

ชั้นจะถือว่าเธออยากกลับไปอยู่ในโลกที่มีความสุขของเธอ
ไม่ต้องมีใครคอยยุ่งวุ่นวายอีก

ทำไมถึงไม่มีคำอธิบาย   ?

ไม่ต้องแคร์ว่าชั้นจะรู้สึกยังไง

ต่อจากนี้ก็ดูแลตัวเองนะ
อย่าไปโรงเรียนสาย สายเกิน 10 ครั้งโดนเชิญผู้ปกครองไช่หรอ ?
อย่านอนดึกมาก เพราะเดี๋ยวไม่สบายนะ
อย่าเที่ยวเยอะ เพราะนี่ก็จะสอบแล้ว . . .
พรุ่งนี้เธอก็ยิ้มแล้ว  เธอหน่ะมองโลกในแง่ดีจะตาย

แต่ชั้นหล่ะ  ?
อีกไม่นานก็เช้า  อีกไม่นานก็วันใหม่  ,,   วันใหม่  จะดีรึเปล่านะ

เวลานี้ ไม่ใช่เวลาจะมานั่งอัพได ,,

เพราะ อาการหวัดเริ่มจะเล่นงานอีกแล้ว
เพราะ การบ้านยังรออีกมากมายมหาศาล
เพราะ อาทิตย์นี้จะสอบ SMART แล้ว แต่ยังอ่านหนังสือไม่ถึงไหน

ไม่เป็นไร  , เวลาเป็นของเรา
เราเลือกได้ว่าเราจะทำอะไร  5 5 5+
{ ข้ออ้างของคนขี้เกียจชัดๆ    ; p }

เอ๊าา า   แม่เรียกไปนอนอีก  T____T'

สั้น ๆ ง่าย ๆ ว่าทุกอย่างดูแย่จัง
เหมือนจะเห็นแสงจากไหนซักแห่ง
แต่แค่ยังหาแหล่งที่มาของแสงนั้นไม่เจอแค่นั้นเอง

เชียร์ เค้าก็ยังรักเหมือนเดิม
แต่เพราะอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้ต้องถอยห่างออกมา
แต่ยังรู้สึกกับทุกคนทุกอย่างเหมือนเดิม  ,,
บ้าน ไม่ใช่แค่ที่ที่เราอยู่ แต่เป็นที่ที่เราอยู่แล้วมีความสุข
แล้วเชียร์ก็เป็นแบบนั้น  ; ))
รักนะ น้องรหัส หลานรหัส และสายญาติอันมากมาย 5 5 5+

อมิโก้ มันยากที่จะมีอะไรมาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของพวกเราได้
แค่ความห่างไกลกับความต่างของเวลา
เราเชื่อว่าเรายังคิดถึงกันอยู่เสมอ เหมือนที่ชั้นก็คิดถึงพวกแก
ยังยกให้เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดอยู่เสมอ  ดีแบบดีไม่ไหวแล้วว ว   รักมากกก ; p

จูน โซ่ วิ  ,,  ขอโทษที่บางครั้งเราก็ห่างออกมา
ขอบคุณที่เข้าใจ  เข้าใจรึป่าวก็ไม่รู้ เราก็ไม่เคยถาม
แต่ก็ขอบใจที่ไม่รู้สึกว่าเราทิ้งพวกแก ขอบคุณที่เข้าใจกัน
ถึงเราจะมีภาระ มีอะไรต้องทำมากมาย แต่ก็ยังยิ้มด้วยกันได้ ^^

กรรมการนักเรียน ,,  มีอะไรอยากพูดกับพวกเธอเต็มไปหมด
วันนี้เราอาจเรียกใครว่าเพื่อนได้ไม่เต็มปาก แต่ก็รอวันนั้นอยู่นะ
ขอบคุณหลาย ๆ คน ที่อยู่ด้วยกันเสมอ 
บางปัญหาที่หลายคนแบกเอาไว้อยู่ เราก็คงช่วยไม่ได้ ถ้าไม่บอกกัน
แต่หลาย ๆ คน ที่กำลังไม่มีความสุขกับที่นี่ . .
ขอได้มั๊ย ขอแค่อยากเดินจากมันไป แล้วปล่อยคนอีกกลุ่มไว้อย่างนี้
ขอได้มั๊ย อย่าเดินหนีออกมา เพราะเธอจะต้องหนีมันไปตลอด
พายามปรับตัว ปรับใจ จูนให้มันเข้ากัน แล้วซักวันมันจะดีขึ้น
จะรอวันนั้นนะ  . .. . . ..  ,,

สำหรับเธอ ,,
ก็นั่นแหล่ะ รอแปปนึง อีกแปปเดียว รอเนอะ  5 5 5+
ขอบคุณที่สอนให้มองชีวิตอีกด้านหนึ่ง
ชั้นเคยมองว่าถ้าเก็บความรู้สึกไว้ได้แล้วฝืนยิ้มแสดงว่าเราเข้มแข็ง
แต่เธอสอนให้มองว่า . .  คนที่ฝืนยิ้มคือคนอ่อนแอที่ซ่อนความรู้สึกเอาไว้ข้างใน
อ่อนแอจนกระทั่งยอมรับความอ่อนแอของตัวเองไม่ได้
นั่นสิ่เนอะ   รอวันที่ชั้นเข้มแข็งพอ ก่อนละกัน  ; p 

เหมือนจะได้เวลาไปนอน
แอร๊ม มม   เริ่มมองเห็นจอมอนิเตอร์แบบ เบลอออเริ่มมมซะแล้ว

แค่ไม่กี่วัน กับหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลง . . .

เจ็บ แต่มันชา ชาจนไม่รู้สึก
หรือเป็นชั้นเองที่ไม่อยากรู้สึก  ,,

ผ่านไปอีกงานของกรรมการนักเรียน
วันไหว้ครู  จบซะที ได้อะไรมาอีกมากมาย
ได้เห็นความสำเร็จของรุ่นพี่ แล้วมองย้อนดูตัวเอง
ปีหน้าจะเป็นยังไง  ?   ตื่นเต้นอยู่นะ  5 5 5+

แล้ววันนี้ก็ผ่านไปแล้วกับ SMART I รอบ 2
คนเยอะสามล้านห้าแสนแปดหมื่น  ,, นี่ก็เว่อออไป  ; p
ได้อะไรกลับมาเยอะแยะ อย่างน้อยที่สุด . .  ก็ทำให้รู้ว่า  'ได้เวลาอ่านหนังสือซักที'
เลข ก็ทำไม่ทัน อังกฤษก็ทำไม่ได้ การอ่านก็ดูมึน ๆ ความรู้รอบตัวก็  เห้อออ
คะแนนจะถึง 30 ป้ะเนี่ยย ย ย     - -'

ตอนสอบ นั่งที่แถวที่ใกล้เต้ด้วยอ้ะ 5  5 5+
สอบไป มันก็หันมายิ้มมั่ง หรือนั่งหลับมั่ง
แล้วเต้มาสอบเพื่ออออออออออ อะไรคะ ?

หลังสอบก็ออกมารอฝน แล้วก็เดินไปกินข้าวกัน
ข้างหน้าเป็นผู้ชายคนนึง  กางเกงน้ำเงิน  ฮ่ะ ๆ
หันหน้ามา นี่แบบตายกันไปเลยย
ว่าแล้วเค้าก็เดินไป เดินไป  ไปเจอเพื่อนเค้าแหล่ะ
หันหน้ามา นี่จบ  .. .   เฮ้ออออออ

คนเป็นหมื่น ยังอุตส่าเจอเนอะ  ,,
ขอโทษที่ทำแบบนี้ แค่เรายังไม่อยากพูดอะไร  หน่ะ

หาไรกินเสร็จก็จะออกจากเมืองทอง
ด้วยอากาศที่ร้อน ร้อนมาก ร้อนที่สุดในโลก
รถก็ไม่มี  กว่าจะออกมาได้ เกือบตายยยยยย
แล้วจะกลับบ้าน แต่สุดท้าย มันชิว
เลยไปเดอะมอล์  เพื่ออะไรก็ไม่รู้  ,, 

สงสัย แค่อยากเดินคิดอะไรเพลิน ๆ

ชั้นไม่เคยขออะไรเลย ขอแค่บางอย่างให้เธอทำให้กันมั่ง
สิ่งที่ขอ แค่อย่าไปไหนจนกลับบ้านดึก มันอันตราย
และอย่าเมาอีกเลย  มันไม่ดีต่อสุขภาพ  แค่เนี๊ย ย
ชั้นไม่เคยถามว่าเธอไปไหนกับใครทำอะไรบ้าง
เพราะชั้นเองเป็นคนชอบอยู่ในโลกของตัวเอง ชั้นก็คิดว่าเธอคงอยากมีชีวิตส่วนตัวมั่ง

มันคงมากเกินไปสิ่นะ ถึงทำให้ไม่ได้  . ..
แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสิ่นะ ที่เธอทำ  .  . . . .

ชั้นจะถือว่าเธออยากกลับไปอยู่ในโลกที่มีความสุขของเธอ
ไม่ต้องมีใครคอยยุ่งวุ่นวายอีก

ทำไมถึงไม่มีคำอธิบาย   ?

ไม่ต้องแคร์ว่าชั้นจะรู้สึกยังไง

ต่อจากนี้ก็ดูแลตัวเองนะ
อย่าไปโรงเรียนสาย สายเกิน 10 ครั้งโดนเชิญผู้ปกครองไช่หรอ ?
อย่านอนดึกมาก เพราะเดี๋ยวไม่สบายนะ
อย่าเที่ยวเยอะ เพราะนี่ก็จะสอบแล้ว . . .
พรุ่งนี้เธอก็ยิ้มแล้ว  เธอหน่ะมองโลกในแง่ดีจะตาย

แต่ชั้นหล่ะ  ?
อีกไม่นานก็เช้า  อีกไม่นานก็วันใหม่  ,,   วันใหม่  จะดีรึเปล่านะ

เวลานี้ ไม่ใช่เวลาจะมานั่งอัพได ,,

เพราะ อาการหวัดเริ่มจะเล่นงานอีกแล้ว
เพราะ การบ้านยังรออีกมากมายมหาศาล
เพราะ อาทิตย์นี้จะสอบ SMART แล้ว แต่ยังอ่านหนังสือไม่ถึงไหน

ไม่เป็นไร  , เวลาเป็นของเรา
เราเลือกได้ว่าเราจะทำอะไร  5 5 5+
{ ข้ออ้างของคนขี้เกียจชัดๆ    ; p }

เอ๊าา า   แม่เรียกไปนอนอีก  T____T'

สั้น ๆ ง่าย ๆ ว่าทุกอย่างดูแย่จัง
เหมือนจะเห็นแสงจากไหนซักแห่ง
แต่แค่ยังหาแหล่งที่มาของแสงนั้นไม่เจอแค่นั้นเอง

เชียร์ เค้าก็ยังรักเหมือนเดิม
แต่เพราะอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้ต้องถอยห่างออกมา
แต่ยังรู้สึกกับทุกคนทุกอย่างเหมือนเดิม  ,,
บ้าน ไม่ใช่แค่ที่ที่เราอยู่ แต่เป็นที่ที่เราอยู่แล้วมีความสุข
แล้วเชียร์ก็เป็นแบบนั้น  ; ))
รักนะ น้องรหัส หลานรหัส และสายญาติอันมากมาย 5 5 5+

อมิโก้ มันยากที่จะมีอะไรมาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของพวกเราได้
แค่ความห่างไกลกับความต่างของเวลา
เราเชื่อว่าเรายังคิดถึงกันอยู่เสมอ เหมือนที่ชั้นก็คิดถึงพวกแก
ยังยกให้เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดอยู่เสมอ  ดีแบบดีไม่ไหวแล้วว ว   รักมากกก ; p

จูน โซ่ วิ  ,,  ขอโทษที่บางครั้งเราก็ห่างออกมา
ขอบคุณที่เข้าใจ  เข้าใจรึป่าวก็ไม่รู้ เราก็ไม่เคยถาม
แต่ก็ขอบใจที่ไม่รู้สึกว่าเราทิ้งพวกแก ขอบคุณที่เข้าใจกัน
ถึงเราจะมีภาระ มีอะไรต้องทำมากมาย แต่ก็ยังยิ้มด้วยกันได้ ^^

กรรมการนักเรียน ,,  มีอะไรอยากพูดกับพวกเธอเต็มไปหมด
วันนี้เราอาจเรียกใครว่าเพื่อนได้ไม่เต็มปาก แต่ก็รอวันนั้นอยู่นะ
ขอบคุณหลาย ๆ คน ที่อยู่ด้วยกันเสมอ 
บางปัญหาที่หลายคนแบกเอาไว้อยู่ เราก็คงช่วยไม่ได้ ถ้าไม่บอกกัน
แต่หลาย ๆ คน ที่กำลังไม่มีความสุขกับที่นี่ . .
ขอได้มั๊ย ขอแค่อยากเดินจากมันไป แล้วปล่อยคนอีกกลุ่มไว้อย่างนี้
ขอได้มั๊ย อย่าเดินหนีออกมา เพราะเธอจะต้องหนีมันไปตลอด
พายามปรับตัว ปรับใจ จูนให้มันเข้ากัน แล้วซักวันมันจะดีขึ้น
จะรอวันนั้นนะ  . .. . . ..  ,,

สำหรับเธอ ,,
ก็นั่นแหล่ะ รอแปปนึง อีกแปปเดียว รอเนอะ  5 5 5+
ขอบคุณที่สอนให้มองชีวิตอีกด้านหนึ่ง
ชั้นเคยมองว่าถ้าเก็บความรู้สึกไว้ได้แล้วฝืนยิ้มแสดงว่าเราเข้มแข็ง
แต่เธอสอนให้มองว่า . .  คนที่ฝืนยิ้มคือคนอ่อนแอที่ซ่อนความรู้สึกเอาไว้ข้างใน
อ่อนแอจนกระทั่งยอมรับความอ่อนแอของตัวเองไม่ได้
นั่นสิ่เนอะ   รอวันที่ชั้นเข้มแข็งพอ ก่อนละกัน  ; p 

เหมือนจะได้เวลาไปนอน
แอร๊ม มม   เริ่มมองเห็นจอมอนิเตอร์แบบ เบลอออเริ่มมมซะแล้ว

วันอาทิตย์อีกแล้วหรอ    ?

เร็วเนอะ  ''

จะสื่อว่าอะไร ๆ ก็พ้นผ่านไป
เวลาก็ไม่เคยหยุดรอเมื่อเราหยุดนิ่ง
รู้ทั้งรู้ว่ามันผ่านไป . . .

แต่ยังปล่อยให้ผ่านแล้วผ่านไป  เหมือนเดิม

มื่อไหร่จะขยันว๊ะ ?
เมื่อไหร่จะอ่านหนังสือได้แบบจริงจัง
เมื่อไหร่จะตั้งใจทำงาน ทำาการบ้าน เคลียร์งานให้มันจบ ๆ

มื่อไหร่จะทำตามอายุสมองที่มันควรจะเป็น  ?

ก็คนมันขี้เกียจหนิ่   5 5 5 55 5+

ผ่านพ้นไปกับความรู้สึกแย่ ๆ
ไม่ได้รู้สึกดีขึ้น  แค่เรียนรู้ที่จะผ่านมันไปยังไง

บางครั้งก็อยาก'เห็นแก่ตัว'  บ้าง .
บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้อง'ถูกกระทำ'อยู่ฝ่ายเดียว
บางครั้งก็อยากได้เลือกในสิ่งอยากเลือก

ฟังดูเหมือนอยากจะเลว .
ป่าวนะ  แค่อยากอยู่รอดบนโลกแห่งความจริง  แค่นั้นเอง

ดูสิ๊ ว่าวันนึงทำอะไรไปบ้าง

จันทร์  เรียน ยิ้ม กลับบ้าน'เร็วมาก'
อังคาร ยังคงกลับบ้านเร็ว  หนีปัญหา  ?
พุธ  เคมีอาจารย์ ยุ    เยี่ยม มม ม  ~~
พฤ ประชุมกลุ่มมวลที่สวนกุหลาบ  (ตึกม.ปลายที่น่าตื่นเต้น และร้านสวีท กาแฟอร่อยย   ~ )
ศุกร์ นั่ง 33 ไปเรียนสมศรี  นานได้อี๊กกกกก  55 55+
เสาร์ ดาว๊อง ทั้งวัน  เพลินสิ่ !
อาทิตย์ แอพพลายด์ ยาโออิ กระต่าย ?

อาทิตย์หน้าคงโตขึ้นอีก 7 วัน   เนอะ  ; D

เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
อาจแวะพักข้างทาง หรือหลงไปบ้าง
แต่ก็มั่นใจว่าจะยังคงมีกัน    รึป่ะ ?  5 5 5+

อาจจะดูวอกแวกไปบ้าง  แต่มันแค่เผลอ  นะ

รักอมิโก้จัง  อยากให้เรามีเวลาให้กันมากกว่านี้  ''
รักมี๊  คิดถึงแด๊ด   ^___________________^
รักสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี  รักมินิอิงลิชโปรแกรมรุ่นแรก  ; )
รักคนที่หวังดีกับคนอื่น      ,,,,,,
คิดถึง กีกี้   , เวลาจะช่วยอะไร ถ้าใจชั้นยังรอเธอ ยังคงคิดถึงเธอ ยังคงรักแต่เธอ >.<

แค่ไม่กี่วัน กับหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลง . . .

เจ็บ แต่มันชา ชาจนไม่รู้สึก
หรือเป็นชั้นเองที่ไม่อยากรู้สึก  ,,

ผ่านไปอีกงานของกรรมการนักเรียน
วันไหว้ครู  จบซะที ได้อะไรมาอีกมากมาย
ได้เห็นความสำเร็จของรุ่นพี่ แล้วมองย้อนดูตัวเอง
ปีหน้าจะเป็นยังไง  ?   ตื่นเต้นอยู่นะ  5 5 5+

แล้ววันนี้ก็ผ่านไปแล้วกับ SMART I รอบ 2
คนเยอะสามล้านห้าแสนแปดหมื่น  ,, นี่ก็เว่อออไป  ; p
ได้อะไรกลับมาเยอะแยะ อย่างน้อยที่สุด . .  ก็ทำให้รู้ว่า  'ได้เวลาอ่านหนังสือซักที'
เลข ก็ทำไม่ทัน อังกฤษก็ทำไม่ได้ การอ่านก็ดูมึน ๆ ความรู้รอบตัวก็  เห้อออ
คะแนนจะถึง 30 ป้ะเนี่ยย ย ย     - -'

ตอนสอบ นั่งที่แถวที่ใกล้เต้ด้วยอ้ะ 5  5 5+
สอบไป มันก็หันมายิ้มมั่ง หรือนั่งหลับมั่ง
แล้วเต้มาสอบเพื่ออออออออออ อะไรคะ ?

หลังสอบก็ออกมารอฝน แล้วก็เดินไปกินข้าวกัน
ข้างหน้าเป็นผู้ชายคนนึง  กางเกงน้ำเงิน  ฮ่ะ ๆ
หันหน้ามา นี่แบบตายกันไปเลยย
ว่าแล้วเค้าก็เดินไป เดินไป  ไปเจอเพื่อนเค้าแหล่ะ
หันหน้ามา นี่จบ  .. .   เฮ้ออออออ

คนเป็นหมื่น ยังอุตส่าเจอเนอะ  ,,
ขอโทษที่ทำแบบนี้ แค่เรายังไม่อยากพูดอะไร  หน่ะ

หาไรกินเสร็จก็จะออกจากเมืองทอง
ด้วยอากาศที่ร้อน ร้อนมาก ร้อนที่สุดในโลก
รถก็ไม่มี  กว่าจะออกมาได้ เกือบตายยยยยย
แล้วจะกลับบ้าน แต่สุดท้าย มันชิว
เลยไปเดอะมอล์  เพื่ออะไรก็ไม่รู้  ,, 

สงสัย แค่อยากเดินคิดอะไรเพลิน ๆ

ชั้นไม่เคยขออะไรเลย ขอแค่บางอย่างให้เธอทำให้กันมั่ง
สิ่งที่ขอ แค่อย่าไปไหนจนกลับบ้านดึก มันอันตราย
และอย่าเมาอีกเลย  มันไม่ดีต่อสุขภาพ  แค่เนี๊ย ย
ชั้นไม่เคยถามว่าเธอไปไหนกับใครทำอะไรบ้าง
เพราะชั้นเองเป็นคนชอบอยู่ในโลกของตัวเอง ชั้นก็คิดว่าเธอคงอยากมีชีวิตส่วนตัวมั่ง

มันคงมากเกินไปสิ่นะ ถึงทำให้ไม่ได้  . ..
แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสิ่นะ ที่เธอทำ  .  . . . .

ชั้นจะถือว่าเธออยากกลับไปอยู่ในโลกที่มีความสุขของเธอ
ไม่ต้องมีใครคอยยุ่งวุ่นวายอีก

ทำไมถึงไม่มีคำอธิบาย   ?

ไม่ต้องแคร์ว่าชั้นจะรู้สึกยังไง

ต่อจากนี้ก็ดูแลตัวเองนะ
อย่าไปโรงเรียนสาย สายเกิน 10 ครั้งโดนเชิญผู้ปกครองไช่หรอ ?
อย่านอนดึกมาก เพราะเดี๋ยวไม่สบายนะ
อย่าเที่ยวเยอะ เพราะนี่ก็จะสอบแล้ว . . .
พรุ่งนี้เธอก็ยิ้มแล้ว  เธอหน่ะมองโลกในแง่ดีจะตาย

แต่ชั้นหล่ะ  ?
อีกไม่นานก็เช้า  อีกไม่นานก็วันใหม่  ,,   วันใหม่  จะดีรึเปล่านะ

เวลานี้ ไม่ใช่เวลาจะมานั่งอัพได ,,

เพราะ อาการหวัดเริ่มจะเล่นงานอีกแล้ว
เพราะ การบ้านยังรออีกมากมายมหาศาล
เพราะ อาทิตย์นี้จะสอบ SMART แล้ว แต่ยังอ่านหนังสือไม่ถึงไหน

ไม่เป็นไร  , เวลาเป็นของเรา
เราเลือกได้ว่าเราจะทำอะไร  5 5 5+
{ ข้ออ้างของคนขี้เกียจชัดๆ    ; p }

เอ๊าา า   แม่เรียกไปนอนอีก  T____T'

สั้น ๆ ง่าย ๆ ว่าทุกอย่างดูแย่จัง
เหมือนจะเห็นแสงจากไหนซักแห่ง
แต่แค่ยังหาแหล่งที่มาของแสงนั้นไม่เจอแค่นั้นเอง

เชียร์ เค้าก็ยังรักเหมือนเดิม
แต่เพราะอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้ต้องถอยห่างออกมา
แต่ยังรู้สึกกับทุกคนทุกอย่างเหมือนเดิม  ,,
บ้าน ไม่ใช่แค่ที่ที่เราอยู่ แต่เป็นที่ที่เราอยู่แล้วมีความสุข
แล้วเชียร์ก็เป็นแบบนั้น  ; ))
รักนะ น้องรหัส หลานรหัส และสายญาติอันมากมาย 5 5 5+

อมิโก้ มันยากที่จะมีอะไรมาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของพวกเราได้
แค่ความห่างไกลกับความต่างของเวลา
เราเชื่อว่าเรายังคิดถึงกันอยู่เสมอ เหมือนที่ชั้นก็คิดถึงพวกแก
ยังยกให้เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดอยู่เสมอ  ดีแบบดีไม่ไหวแล้วว ว   รักมากกก ; p

จูน โซ่ วิ  ,,  ขอโทษที่บางครั้งเราก็ห่างออกมา
ขอบคุณที่เข้าใจ  เข้าใจรึป่าวก็ไม่รู้ เราก็ไม่เคยถาม
แต่ก็ขอบใจที่ไม่รู้สึกว่าเราทิ้งพวกแก ขอบคุณที่เข้าใจกัน
ถึงเราจะมีภาระ มีอะไรต้องทำมากมาย แต่ก็ยังยิ้มด้วยกันได้ ^^

กรรมการนักเรียน ,,  มีอะไรอยากพูดกับพวกเธอเต็มไปหมด
วันนี้เราอาจเรียกใครว่าเพื่อนได้ไม่เต็มปาก แต่ก็รอวันนั้นอยู่นะ
ขอบคุณหลาย ๆ คน ที่อยู่ด้วยกันเสมอ 
บางปัญหาที่หลายคนแบกเอาไว้อยู่ เราก็คงช่วยไม่ได้ ถ้าไม่บอกกัน
แต่หลาย ๆ คน ที่กำลังไม่มีความสุขกับที่นี่ . .
ขอได้มั๊ย ขอแค่อยากเดินจากมันไป แล้วปล่อยคนอีกกลุ่มไว้อย่างนี้
ขอได้มั๊ย อย่าเดินหนีออกมา เพราะเธอจะต้องหนีมันไปตลอด
พายามปรับตัว ปรับใจ จูนให้มันเข้ากัน แล้วซักวันมันจะดีขึ้น
จะรอวันนั้นนะ  . .. . . ..  ,,

สำหรับเธอ ,,
ก็นั่นแหล่ะ รอแปปนึง อีกแปปเดียว รอเนอะ  5 5 5+
ขอบคุณที่สอนให้มองชีวิตอีกด้านหนึ่ง
ชั้นเคยมองว่าถ้าเก็บความรู้สึกไว้ได้แล้วฝืนยิ้มแสดงว่าเราเข้มแข็ง
แต่เธอสอนให้มองว่า . .  คนที่ฝืนยิ้มคือคนอ่อนแอที่ซ่อนความรู้สึกเอาไว้ข้างใน
อ่อนแอจนกระทั่งยอมรับความอ่อนแอของตัวเองไม่ได้
นั่นสิ่เนอะ   รอวันที่ชั้นเข้มแข็งพอ ก่อนละกัน  ; p 

เหมือนจะได้เวลาไปนอน
แอร๊ม มม   เริ่มมองเห็นจอมอนิเตอร์แบบ เบลอออเริ่มมมซะแล้ว

วันอาทิตย์อีกแล้วหรอ    ?

เร็วเนอะ  ''

จะสื่อว่าอะไร ๆ ก็พ้นผ่านไป
เวลาก็ไม่เคยหยุดรอเมื่อเราหยุดนิ่ง
รู้ทั้งรู้ว่ามันผ่านไป . . .

แต่ยังปล่อยให้ผ่านแล้วผ่านไป  เหมือนเดิม

มื่อไหร่จะขยันว๊ะ ?
เมื่อไหร่จะอ่านหนังสือได้แบบจริงจัง
เมื่อไหร่จะตั้งใจทำงาน ทำาการบ้าน เคลียร์งานให้มันจบ ๆ

มื่อไหร่จะทำตามอายุสมองที่มันควรจะเป็น  ?

ก็คนมันขี้เกียจหนิ่   5 5 5 55 5+

ผ่านพ้นไปกับความรู้สึกแย่ ๆ
ไม่ได้รู้สึกดีขึ้น  แค่เรียนรู้ที่จะผ่านมันไปยังไง

บางครั้งก็อยาก'เห็นแก่ตัว'  บ้าง .
บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้อง'ถูกกระทำ'อยู่ฝ่ายเดียว
บางครั้งก็อยากได้เลือกในสิ่งอยากเลือก

ฟังดูเหมือนอยากจะเลว .
ป่าวนะ  แค่อยากอยู่รอดบนโลกแห่งความจริง  แค่นั้นเอง

ดูสิ๊ ว่าวันนึงทำอะไรไปบ้าง

จันทร์  เรียน ยิ้ม กลับบ้าน'เร็วมาก'
อังคาร ยังคงกลับบ้านเร็ว  หนีปัญหา  ?
พุธ  เคมีอาจารย์ ยุ    เยี่ยม มม ม  ~~
พฤ ประชุมกลุ่มมวลที่สวนกุหลาบ  (ตึกม.ปลายที่น่าตื่นเต้น และร้านสวีท กาแฟอร่อยย   ~ )
ศุกร์ นั่ง 33 ไปเรียนสมศรี  นานได้อี๊กกกกก  55 55+
เสาร์ ดาว๊อง ทั้งวัน  เพลินสิ่ !
อาทิตย์ แอพพลายด์ ยาโออิ กระต่าย ?

อาทิตย์หน้าคงโตขึ้นอีก 7 วัน   เนอะ  ; D

เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
อาจแวะพักข้างทาง หรือหลงไปบ้าง
แต่ก็มั่นใจว่าจะยังคงมีกัน    รึป่ะ ?  5 5 5+

อาจจะดูวอกแวกไปบ้าง  แต่มันแค่เผลอ  นะ

รักอมิโก้จัง  อยากให้เรามีเวลาให้กันมากกว่านี้  ''
รักมี๊  คิดถึงแด๊ด   ^___________________^
รักสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี  รักมินิอิงลิชโปรแกรมรุ่นแรก  ; )
รักคนที่หวังดีกับคนอื่น      ,,,,,,
คิดถึง กีกี้   , เวลาจะช่วยอะไร ถ้าใจชั้นยังรอเธอ ยังคงคิดถึงเธอ ยังคงรักแต่เธอ >.<

เบื่อ ,, ชีวิตที่รีบเร่ง
ไม่มีแม้กระทั่งเวลาทบทวนว่าวันนึงทำอะไรไปบ้าง

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมา 6 วัน
วันอาทิตย์ก็เลยขออนุญาตพัก เที่ยวผ่อนคลายซะมั่ง ; ))

ตื่นไปเรียนด้วยอาการเบลอ ๆ  เพราะมัวแต่นั่งดูบอล
นั่งเรียนแอพพลายด์ไป เลิก 10 โมง

นั่งรถไปสยาม รอคุณชายนั่งกินข้าว
ได้ตุ๊กตาน้องกระต่ายตัวใหญ่ตัวใหม่มาตัวนึง
แบบว่ากระต่ายอะไร ไม่มีตา  แต่น่ารักมากกกกเลยเหอะ ,,

แต่สุดท้ายก็บอกว่า ฝากไว้ก่อน มันหนักขี้เกียจถือ - -'
ได้ข่าวว่ามาสยามเพื่อมาเอากระต่ายไง  5 5 5 5+
ไม่ร๊อกกก ก็เค้าจะไปกะเพื่อนต่อหนิ่  มันขี้เกียจถือจิงจิ๊งง

เที่ยงเค้าแยกไปเรียน เราก็นั่งรอเพื่อนต่อ ,

เจอฝนประมาณเกือบบ่ายโมง ก็ขึ้นรถไฟฟ้าไปเซนทรัล ชิดลม
เดินขึ้นไปดู sanrio  แบบว่าเดินทางไปไกลเพื่อสิ่งนี้
น่ารักมากกก แต่ถึงลดราคาแล้วมันก็ยังแพงมาก = ='
แต่ฝนก็ได้ของที่มันอยากได้  ก็เดินเล่นบลาบลาบลาที่เซนทรัลต่อแปปนึง

ลงมาดูของที่ตัวเองอยากได้ แต่แบบว่ามันไม่ใช่อ่ะมันไม่ใช่ 5 5 5+
สุดท้ายก็กลับไปสยามอีกรอบนึง  ; p

สุดท้ายก็ได้กระเป๋าดินสอใหม่ที่ bodyglove shop มาบุญครอง
เดินขึ้นไปติดฟิล์มมือถือ  แล้วก็เดินเล่นแปปนึง

จบที่ yaoi   ,,

เป็นวันที่มีความสุขในรอบสัปดาห์เลยก็ว่าได้  ; ))

แล้วขอนิดนึง แบบหงุดหงิดไม่หาย >.<
ดูคิวงานพี่ต้อลไป ว่ามีงานที่สยามดิสตอน 5 โมงครึ่ง
แต่แบบแถวบ้านเรียกโง่ไง๊  ดูผิด  จิง ๆ มัน 3 โมงครึ่ง
เลยอดเจอกาต้อลไปโดยปริยาย   T^T

ที่งอนไปมากกว่านั้นนน
เค้าเจอไง๊  แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่โทรบอกข้า
(งอนมากที่สุดในโลกหล้านภาาศเลยด้วยอ่ะ)

ว่าด้วยเรื่องทุกข์ใจมั่ง  (ขอยาวนิดนึง แบบว่านาน ๆ มาที) ; p

เคยคิดว่าการที่เรายอมเสียสละเวลาสนุกสนานบางส่วนไป
เราก็จะได้ประสบการณ์ดี ๆ มาแทนที่ ,,
ซึ่งมันก็ได้แหล่ะ ประสบการณ์ดี ๆ เนี่ยย ย
แต่จากที่ดี จากที่สนุก มันก็อาจไม่ดีไม่สนุกอย่างที่เป็น
ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่าง มันเหมือนเราทำคนเดียว บ้าคนเดียว

เหมือนไม่มีใครเห็นค่าที่จะเดินไปพร้อมกัน
เหมือนไม่มีใครเห็นค่าของคำพูดที่เคยสัญญาว่าจะเป็น

สุดท้ายก็ทิ้งกันไป , สุดท้ายก็เลือกทางเดินที่ตัวเองรัก
มากกว่าเลือกเดินทางในสิ่งที่พวกเราควรจะเป็น

แล้วทำไมเป็นเราคนเดียวหล่ะ
ทำไมเป็นเราคนเดียวที่ไม่ได้เดินในทางที่เรารัก
ทำไมเราต้องเสียสละ สุญเสียความสุขที่เราควรจะได้ไป

ทำไปเพื่ออะไร ?
สุดท้าย ก็เดินอยู่คนเดียว . .. .. . .

วันนั้นคนเหล่านั้นอยากให้เราอยู่กับสิ่งที่รัก
วันนั้นคนเหล่านี้อยากให้เราอยู่เพื่อทำประโยชน์ให้คนอื่น

สุดท้ายเราเลือกทางที่เป็นประโยชน์โดยหวังจะได้ทำในสิ่งที่รักบ้าง
แค่ช่วงเวลาหนึ่งให้ชั้นได้ยิ้มด้วยความสุขใจบ้าง

วันนี้คนเหล่านั้นยังคงถามอยู่เสมอว่าเราเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยมั๊ย
วันนี้คนเหล่านั้นยังคงพร้อมมอบความอบอุ่น และความสุขทุกครั้งที่กลับไป
วันนี้คนเหล่านี้ไม่เคยแม้แต่จะสนใจความรู้สึกเลย

นี่หน่ะหรอ ที่เคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน

ดูเหมือนโกหกนะ  ,,

ถ้าวันพรุ่งนี้ชั้นขอหลบไปพักให้สบายใจ
ถ้าวันพรุ่งนี้ชั้นหายไป  . . . .. .

ก็คงไม่มีใครรู้  ^______________^

แค่ไม่กี่วัน กับหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลง . . .

เจ็บ แต่มันชา ชาจนไม่รู้สึก
หรือเป็นชั้นเองที่ไม่อยากรู้สึก  ,,

ผ่านไปอีกงานของกรรมการนักเรียน
วันไหว้ครู  จบซะที ได้อะไรมาอีกมากมาย
ได้เห็นความสำเร็จของรุ่นพี่ แล้วมองย้อนดูตัวเอง
ปีหน้าจะเป็นยังไง  ?   ตื่นเต้นอยู่นะ  5 5 5+

แล้ววันนี้ก็ผ่านไปแล้วกับ SMART I รอบ 2
คนเยอะสามล้านห้าแสนแปดหมื่น  ,, นี่ก็เว่อออไป  ; p
ได้อะไรกลับมาเยอะแยะ อย่างน้อยที่สุด . .  ก็ทำให้รู้ว่า  'ได้เวลาอ่านหนังสือซักที'
เลข ก็ทำไม่ทัน อังกฤษก็ทำไม่ได้ การอ่านก็ดูมึน ๆ ความรู้รอบตัวก็  เห้อออ
คะแนนจะถึง 30 ป้ะเนี่ยย ย ย     - -'

ตอนสอบ นั่งที่แถวที่ใกล้เต้ด้วยอ้ะ 5  5 5+
สอบไป มันก็หันมายิ้มมั่ง หรือนั่งหลับมั่ง
แล้วเต้มาสอบเพื่ออออออออออ อะไรคะ ?

หลังสอบก็ออกมารอฝน แล้วก็เดินไปกินข้าวกัน
ข้างหน้าเป็นผู้ชายคนนึง  กางเกงน้ำเงิน  ฮ่ะ ๆ
หันหน้ามา นี่แบบตายกันไปเลยย
ว่าแล้วเค้าก็เดินไป เดินไป  ไปเจอเพื่อนเค้าแหล่ะ
หันหน้ามา นี่จบ  .. .   เฮ้ออออออ

คนเป็นหมื่น ยังอุตส่าเจอเนอะ  ,,
ขอโทษที่ทำแบบนี้ แค่เรายังไม่อยากพูดอะไร  หน่ะ

หาไรกินเสร็จก็จะออกจากเมืองทอง
ด้วยอากาศที่ร้อน ร้อนมาก ร้อนที่สุดในโลก
รถก็ไม่มี  กว่าจะออกมาได้ เกือบตายยยยยย
แล้วจะกลับบ้าน แต่สุดท้าย มันชิว
เลยไปเดอะมอล์  เพื่ออะไรก็ไม่รู้  ,, 

สงสัย แค่อยากเดินคิดอะไรเพลิน ๆ

ชั้นไม่เคยขออะไรเลย ขอแค่บางอย่างให้เธอทำให้กันมั่ง
สิ่งที่ขอ แค่อย่าไปไหนจนกลับบ้านดึก มันอันตราย
และอย่าเมาอีกเลย  มันไม่ดีต่อสุขภาพ  แค่เนี๊ย ย
ชั้นไม่เคยถามว่าเธอไปไหนกับใครทำอะไรบ้าง
เพราะชั้นเองเป็นคนชอบอยู่ในโลกของตัวเอง ชั้นก็คิดว่าเธอคงอยากมีชีวิตส่วนตัวมั่ง

มันคงมากเกินไปสิ่นะ ถึงทำให้ไม่ได้  . ..
แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสิ่นะ ที่เธอทำ  .  . . . .

ชั้นจะถือว่าเธออยากกลับไปอยู่ในโลกที่มีความสุขของเธอ
ไม่ต้องมีใครคอยยุ่งวุ่นวายอีก

ทำไมถึงไม่มีคำอธิบาย   ?

ไม่ต้องแคร์ว่าชั้นจะรู้สึกยังไง

ต่อจากนี้ก็ดูแลตัวเองนะ
อย่าไปโรงเรียนสาย สายเกิน 10 ครั้งโดนเชิญผู้ปกครองไช่หรอ ?
อย่านอนดึกมาก เพราะเดี๋ยวไม่สบายนะ
อย่าเที่ยวเยอะ เพราะนี่ก็จะสอบแล้ว . . .
พรุ่งนี้เธอก็ยิ้มแล้ว  เธอหน่ะมองโลกในแง่ดีจะตาย

แต่ชั้นหล่ะ  ?
อีกไม่นานก็เช้า  อีกไม่นานก็วันใหม่  ,,   วันใหม่  จะดีรึเปล่านะ

เวลานี้ ไม่ใช่เวลาจะมานั่งอัพได ,,

เพราะ อาการหวัดเริ่มจะเล่นงานอีกแล้ว
เพราะ การบ้านยังรออีกมากมายมหาศาล
เพราะ อาทิตย์นี้จะสอบ SMART แล้ว แต่ยังอ่านหนังสือไม่ถึงไหน

ไม่เป็นไร  , เวลาเป็นของเรา
เราเลือกได้ว่าเราจะทำอะไร  5 5 5+
{ ข้ออ้างของคนขี้เกียจชัดๆ    ; p }

เอ๊าา า   แม่เรียกไปนอนอีก  T____T'

สั้น ๆ ง่าย ๆ ว่าทุกอย่างดูแย่จัง
เหมือนจะเห็นแสงจากไหนซักแห่ง
แต่แค่ยังหาแหล่งที่มาของแสงนั้นไม่เจอแค่นั้นเอง

เชียร์ เค้าก็ยังรักเหมือนเดิม
แต่เพราะอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้ต้องถอยห่างออกมา
แต่ยังรู้สึกกับทุกคนทุกอย่างเหมือนเดิม  ,,
บ้าน ไม่ใช่แค่ที่ที่เราอยู่ แต่เป็นที่ที่เราอยู่แล้วมีความสุข
แล้วเชียร์ก็เป็นแบบนั้น  ; ))
รักนะ น้องรหัส หลานรหัส และสายญาติอันมากมาย 5 5 5+

อมิโก้ มันยากที่จะมีอะไรมาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของพวกเราได้
แค่ความห่างไกลกับความต่างของเวลา
เราเชื่อว่าเรายังคิดถึงกันอยู่เสมอ เหมือนที่ชั้นก็คิดถึงพวกแก
ยังยกให้เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดอยู่เสมอ  ดีแบบดีไม่ไหวแล้วว ว   รักมากกก ; p

จูน โซ่ วิ  ,,  ขอโทษที่บางครั้งเราก็ห่างออกมา
ขอบคุณที่เข้าใจ  เข้าใจรึป่าวก็ไม่รู้ เราก็ไม่เคยถาม
แต่ก็ขอบใจที่ไม่รู้สึกว่าเราทิ้งพวกแก ขอบคุณที่เข้าใจกัน
ถึงเราจะมีภาระ มีอะไรต้องทำมากมาย แต่ก็ยังยิ้มด้วยกันได้ ^^

กรรมการนักเรียน ,,  มีอะไรอยากพูดกับพวกเธอเต็มไปหมด
วันนี้เราอาจเรียกใครว่าเพื่อนได้ไม่เต็มปาก แต่ก็รอวันนั้นอยู่นะ
ขอบคุณหลาย ๆ คน ที่อยู่ด้วยกันเสมอ 
บางปัญหาที่หลายคนแบกเอาไว้อยู่ เราก็คงช่วยไม่ได้ ถ้าไม่บอกกัน
แต่หลาย ๆ คน ที่กำลังไม่มีความสุขกับที่นี่ . .
ขอได้มั๊ย ขอแค่อยากเดินจากมันไป แล้วปล่อยคนอีกกลุ่มไว้อย่างนี้
ขอได้มั๊ย อย่าเดินหนีออกมา เพราะเธอจะต้องหนีมันไปตลอด
พายามปรับตัว ปรับใจ จูนให้มันเข้ากัน แล้วซักวันมันจะดีขึ้น
จะรอวันนั้นนะ  . .. . . ..  ,,

สำหรับเธอ ,,
ก็นั่นแหล่ะ รอแปปนึง อีกแปปเดียว รอเนอะ  5 5 5+
ขอบคุณที่สอนให้มองชีวิตอีกด้านหนึ่ง
ชั้นเคยมองว่าถ้าเก็บความรู้สึกไว้ได้แล้วฝืนยิ้มแสดงว่าเราเข้มแข็ง
แต่เธอสอนให้มองว่า . .  คนที่ฝืนยิ้มคือคนอ่อนแอที่ซ่อนความรู้สึกเอาไว้ข้างใน
อ่อนแอจนกระทั่งยอมรับความอ่อนแอของตัวเองไม่ได้
นั่นสิ่เนอะ   รอวันที่ชั้นเข้มแข็งพอ ก่อนละกัน  ; p 

เหมือนจะได้เวลาไปนอน
แอร๊ม มม   เริ่มมองเห็นจอมอนิเตอร์แบบ เบลอออเริ่มมมซะแล้ว

วันอาทิตย์อีกแล้วหรอ    ?

เร็วเนอะ  ''

จะสื่อว่าอะไร ๆ ก็พ้นผ่านไป
เวลาก็ไม่เคยหยุดรอเมื่อเราหยุดนิ่ง
รู้ทั้งรู้ว่ามันผ่านไป . . .

แต่ยังปล่อยให้ผ่านแล้วผ่านไป  เหมือนเดิม

มื่อไหร่จะขยันว๊ะ ?
เมื่อไหร่จะอ่านหนังสือได้แบบจริงจัง
เมื่อไหร่จะตั้งใจทำงาน ทำาการบ้าน เคลียร์งานให้มันจบ ๆ

มื่อไหร่จะทำตามอายุสมองที่มันควรจะเป็น  ?

ก็คนมันขี้เกียจหนิ่   5 5 5 55 5+

ผ่านพ้นไปกับความรู้สึกแย่ ๆ
ไม่ได้รู้สึกดีขึ้น  แค่เรียนรู้ที่จะผ่านมันไปยังไง

บางครั้งก็อยาก'เห็นแก่ตัว'  บ้าง .
บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้อง'ถูกกระทำ'อยู่ฝ่ายเดียว
บางครั้งก็อยากได้เลือกในสิ่งอยากเลือก

ฟังดูเหมือนอยากจะเลว .
ป่าวนะ  แค่อยากอยู่รอดบนโลกแห่งความจริง  แค่นั้นเอง

ดูสิ๊ ว่าวันนึงทำอะไรไปบ้าง

จันทร์  เรียน ยิ้ม กลับบ้าน'เร็วมาก'
อังคาร ยังคงกลับบ้านเร็ว  หนีปัญหา  ?
พุธ  เคมีอาจารย์ ยุ    เยี่ยม มม ม  ~~
พฤ ประชุมกลุ่มมวลที่สวนกุหลาบ  (ตึกม.ปลายที่น่าตื่นเต้น และร้านสวีท กาแฟอร่อยย   ~ )
ศุกร์ นั่ง 33 ไปเรียนสมศรี  นานได้อี๊กกกกก  55 55+
เสาร์ ดาว๊อง ทั้งวัน  เพลินสิ่ !
อาทิตย์ แอพพลายด์ ยาโออิ กระต่าย ?

อาทิตย์หน้าคงโตขึ้นอีก 7 วัน   เนอะ  ; D

เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
อาจแวะพักข้างทาง หรือหลงไปบ้าง
แต่ก็มั่นใจว่าจะยังคงมีกัน    รึป่ะ ?  5 5 5+

อาจจะดูวอกแวกไปบ้าง  แต่มันแค่เผลอ  นะ

รักอมิโก้จัง  อยากให้เรามีเวลาให้กันมากกว่านี้  ''
รักมี๊  คิดถึงแด๊ด   ^___________________^
รักสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี  รักมินิอิงลิชโปรแกรมรุ่นแรก  ; )
รักคนที่หวังดีกับคนอื่น      ,,,,,,
คิดถึง กีกี้   , เวลาจะช่วยอะไร ถ้าใจชั้นยังรอเธอ ยังคงคิดถึงเธอ ยังคงรักแต่เธอ >.<

เบื่อ ,, ชีวิตที่รีบเร่ง
ไม่มีแม้กระทั่งเวลาทบทวนว่าวันนึงทำอะไรไปบ้าง

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมา 6 วัน
วันอาทิตย์ก็เลยขออนุญาตพัก เที่ยวผ่อนคลายซะมั่ง ; ))

ตื่นไปเรียนด้วยอาการเบลอ ๆ  เพราะมัวแต่นั่งดูบอล
นั่งเรียนแอพพลายด์ไป เลิก 10 โมง

นั่งรถไปสยาม รอคุณชายนั่งกินข้าว
ได้ตุ๊กตาน้องกระต่ายตัวใหญ่ตัวใหม่มาตัวนึง
แบบว่ากระต่ายอะไร ไม่มีตา  แต่น่ารักมากกกกเลยเหอะ ,,

แต่สุดท้ายก็บอกว่า ฝากไว้ก่อน มันหนักขี้เกียจถือ - -'
ได้ข่าวว่ามาสยามเพื่อมาเอากระต่ายไง  5 5 5 5+
ไม่ร๊อกกก ก็เค้าจะไปกะเพื่อนต่อหนิ่  มันขี้เกียจถือจิงจิ๊งง

เที่ยงเค้าแยกไปเรียน เราก็นั่งรอเพื่อนต่อ ,

เจอฝนประมาณเกือบบ่ายโมง ก็ขึ้นรถไฟฟ้าไปเซนทรัล ชิดลม
เดินขึ้นไปดู sanrio  แบบว่าเดินทางไปไกลเพื่อสิ่งนี้
น่ารักมากกก แต่ถึงลดราคาแล้วมันก็ยังแพงมาก = ='
แต่ฝนก็ได้ของที่มันอยากได้  ก็เดินเล่นบลาบลาบลาที่เซนทรัลต่อแปปนึง

ลงมาดูของที่ตัวเองอยากได้ แต่แบบว่ามันไม่ใช่อ่ะมันไม่ใช่ 5 5 5+
สุดท้ายก็กลับไปสยามอีกรอบนึง  ; p

สุดท้ายก็ได้กระเป๋าดินสอใหม่ที่ bodyglove shop มาบุญครอง
เดินขึ้นไปติดฟิล์มมือถือ  แล้วก็เดินเล่นแปปนึง

จบที่ yaoi   ,,

เป็นวันที่มีความสุขในรอบสัปดาห์เลยก็ว่าได้  ; ))

แล้วขอนิดนึง แบบหงุดหงิดไม่หาย >.<
ดูคิวงานพี่ต้อลไป ว่ามีงานที่สยามดิสตอน 5 โมงครึ่ง
แต่แบบแถวบ้านเรียกโง่ไง๊  ดูผิด  จิง ๆ มัน 3 โมงครึ่ง
เลยอดเจอกาต้อลไปโดยปริยาย   T^T

ที่งอนไปมากกว่านั้นนน
เค้าเจอไง๊  แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่โทรบอกข้า
(งอนมากที่สุดในโลกหล้านภาาศเลยด้วยอ่ะ)

ว่าด้วยเรื่องทุกข์ใจมั่ง  (ขอยาวนิดนึง แบบว่านาน ๆ มาที) ; p

เคยคิดว่าการที่เรายอมเสียสละเวลาสนุกสนานบางส่วนไป
เราก็จะได้ประสบการณ์ดี ๆ มาแทนที่ ,,
ซึ่งมันก็ได้แหล่ะ ประสบการณ์ดี ๆ เนี่ยย ย
แต่จากที่ดี จากที่สนุก มันก็อาจไม่ดีไม่สนุกอย่างที่เป็น
ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่าง มันเหมือนเราทำคนเดียว บ้าคนเดียว

เหมือนไม่มีใครเห็นค่าที่จะเดินไปพร้อมกัน
เหมือนไม่มีใครเห็นค่าของคำพูดที่เคยสัญญาว่าจะเป็น

สุดท้ายก็ทิ้งกันไป , สุดท้ายก็เลือกทางเดินที่ตัวเองรัก
มากกว่าเลือกเดินทางในสิ่งที่พวกเราควรจะเป็น

แล้วทำไมเป็นเราคนเดียวหล่ะ
ทำไมเป็นเราคนเดียวที่ไม่ได้เดินในทางที่เรารัก
ทำไมเราต้องเสียสละ สุญเสียความสุขที่เราควรจะได้ไป

ทำไปเพื่ออะไร ?
สุดท้าย ก็เดินอยู่คนเดียว . .. .. . .

วันนั้นคนเหล่านั้นอยากให้เราอยู่กับสิ่งที่รัก
วันนั้นคนเหล่านี้อยากให้เราอยู่เพื่อทำประโยชน์ให้คนอื่น

สุดท้ายเราเลือกทางที่เป็นประโยชน์โดยหวังจะได้ทำในสิ่งที่รักบ้าง
แค่ช่วงเวลาหนึ่งให้ชั้นได้ยิ้มด้วยความสุขใจบ้าง

วันนี้คนเหล่านั้นยังคงถามอยู่เสมอว่าเราเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยมั๊ย
วันนี้คนเหล่านั้นยังคงพร้อมมอบความอบอุ่น และความสุขทุกครั้งที่กลับไป
วันนี้คนเหล่านี้ไม่เคยแม้แต่จะสนใจความรู้สึกเลย

นี่หน่ะหรอ ที่เคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน

ดูเหมือนโกหกนะ  ,,

ถ้าวันพรุ่งนี้ชั้นขอหลบไปพักให้สบายใจ
ถ้าวันพรุ่งนี้ชั้นหายไป  . . . .. .

ก็คงไม่มีใครรู้  ^______________^

แลดูเหมือนชีวิตมันช่างราบเรียบ ไร้สีสัน
ทำเหมือนเดิม ซ้ำเดิม แบบเดิม ในทุกวัน

ถ้าถามว่าเบื่อมั๊ย  มันก็เบื่อนิดนึง
แต่ในเมื่อทุกอย่างต้องดำเนินไป  ก็เลย เฉ๊ยเฉย  ~~

มันทำให้หลงรักโลกสงบ ๆ โดยไม่รู้ตัว  ; ))

บางทีก็รู้สึกเคว้ง  แบบไม่รู้จะไปแง๊งใส่ใคร ไม่รู้จะพูดกับใคร
บางทีก็ทำให้นึกได้ว่า อยากย้อนเวลากลับไป เป็นเด็กอยู่ตลอด
บางทีมันก็คิดถึงพี่ ๆ ทั้งพี่ชาย และรุ่นพี่ที่คุ้นเคย

แต่บางที ก็คิดว่า เมื่อไหร่จะเดินเองได้ ซักที

นี่เป็นอีกวันนึงที่ผ่านไปโดยเหมือนไม่มีความมหมาย
หนังสือที่วันนี้ควรจะอ่านได้เยอะกว่าทุกวัน ก็ยังเปิดอยู่หน้าเดิม
การบ้านที่หยิบขึ้นมา ก็มีเพียงรอยวันที่
ไม้กวาดหน้าห้อง ก็ยังไม่ได้ทำงานนสิ่งที่มันควรจะทำ

จะปล่อยเวลาผ่านไปอย่างงี้ ได้อีกนานซักแค่ไหนกัน  ?

หรือเพราะกำลังคิด คิดว่าลืมอะไร หรือ ใครไว้ตามทางเดินที่ผ่านมาบ้างรึป่าว
ย้อนกลับไป  คิดถึงช่วงชีวิตที่หายไป  ,,

คิดถึงเตียงนอน ในเวลาสาย หรือ บ่าย  ที่ไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว
คิดถึงเบอร์โทรศัพท์ของเพื่อนที่คุ้นเคย ที่ไม่ได้กดมันมานานแล้ว
คิดถึงสถานที่ทุกที่ที่ควรจะได้ไปผ่อนคลาย ที่ไม่ได้ไปมานานแล้ว
คิดถึงเสียงหัวเราะ กับเพื่อนกลุ่มเดิม  ที่มันเริ่มจางหายไปทุกวัน

คิดถึงหลายสิ่งหลายอย่าง

แต่ก็มั่นใจว่า สิ่งที่ได้มา มันก็คุ้มกับที่เสียไป  ,,,,,,

ว่าแล้ว  ลองกลับไปนั่งหน้าหนังสือดูอีกครั้งดีกว่า ; p