Storythai

ยังยิ้มได้  : ))
และหวังว่าเธอจะยิ้มได้เหมือนกัน
ทั้งที่ข้างในก็เจ็บ T^T

ไดอารี่หน้านี้ไม่ได้เรียบเรียงความรู้สึกอะไรให้สวยงาม
แค่คิดออก แล้วระบายออกมา   อย่าหาสาระอะไรจากมัน  ฮ่ะ ๆ

เริ่มจากอะไรดีหล่ะ   ?

เอาเป็นว่าเมื่อวันศุกร์ไปเลี้ยงสตาฟมาแล้ว
สนุกสนานกันไป  185 คน
แบบร้านเค้าจะแตกเอา  เสียงดังได้อีกอ่ะ   - -'

รอบข้างมีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ
แต่ใครจะรู้ว่าจะมีซักกี่คนที่ต้องซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ใต้รอยยิ้มนั้น

บางคนก็ทำผิดกับคนอื่น
บางคนก็คิดไปเองว่าทำผิดกับคนอื่น
บางคนก็แบกรับความผิดหวังอยู่  ,,

ความรู้สึกคนเรามันรวดเร็วดีเนอะ 
1 นาทีที่แล้วอาจจะยิ้มกับความน่ารักของใครอีกคน
1 นาทีต่อมาก็ต้องเสียน้ำตาให้กับใครคนนั้น
1 นาทีต่อมาอีก ก็อาจจะอยากกลับไปยิ้มอีกก็ได้

ค่จะสื่อว่า . . . 
บางทีคำพูดที่แสดงออกมา มันก็ไปไวกว่าความรู้สึกจริง ๆ
แต่เมื่อพูดไปแล้ว บางครั้งมันก็กลับไปแก้ใหม่อีกไม่ได้
จะย้อนเวลากลับไปแล้วห้ามตัวเองไม่ให้พูดมันก็คงไม่ได้

ชั้นอาจจะรักเธออยู่ตลอดเวลา
แต่เมื่อชั้นพูดไปแล้ว ชั้นคงต้องยอมรับกับสิ่งที่พูดไปสิ่
อย่าเสียใจเลย  เชื่อว่ามีคนอีกมากมายที่รอเธออยู่หน่ะ  ; ))

อย่าให้รู้ได้มั๊ยว่าเธอเสียใจมากมายขนาดไหน
เพราะนั่นทำให้ชั้นต้องเสียใจมากกว่าอีกหลายเท่า
ทำเหมือนไม่มีอะไร แล้วอีกซักพักเราจะกลับไปยิ้มด้วยกันเหมือนเดิม
ถ้าเธอยังอยากเป็นเพื่อนกันอยู่ไง  ~~

วันนึง  ,,  เราอาจจะกลับไปพูดคำว่ารักพร้อมกันอีกก็ได้
แค่ไม่อยากเห็นแก่ตัว ไม่อยากยื้อ ไม่อยากรั้งให้เธอต้องรอ
แต่ก็ไม่แน่นะ  พรุ่งนี้ชั้นอาจเรียกเธอว่าที่รัก  ก็ได้  ; p

ย้อนกลับไปอ่านเอง  แล้วพูดจิงนะ  งงตัวเองเหมือนกัน  5 5 5+

ไปเรียนไฟฟ้า แอพพพลายด์ครั้งแรกมาหล่ะวันนี้
เรื่อย ๆ  ดี     : p

เลิกเรียนตอน 10 โมง เดินลงมา
เอ่อออ ขอโทษที่เห็นแต่ก็ไม่เรียก
ทั้งที่รู้ว่าไปรอนะ  เรายังไม่มีคำตอบให้กับคำถามของเธอไง  T^T

งี่เง่า ง๊องแง๊ง  รำคาญตัวเอง ว๊อยย ย ยย ย

บลาบลาบลา 

อ่ออีกอย่างนึง  เริ่มบังคับตัวเองให้ไปอ่านหนังสือแล้ว
ทำได้นิดนึงหล่ะ อ่านเข้าสมองซ้ายทะลุสมองขวา
มันก็น่าจะกระแทกเข้าเส้นมั่งแหละ   ฮ่ะ ๆ

still LOVE you RS'
เรากลับไปรักกันได้มั๊ยย ย?

จะกลับมาเมื่อตัวเองมีสติ
ขอพักซักแปป  ไม่กี่วันหรอก  ; ))

ยังยิ้มได้  : ))
และหวังว่าเธอจะยิ้มได้เหมือนกัน
ทั้งที่ข้างในก็เจ็บ T^T

ไดอารี่หน้านี้ไม่ได้เรียบเรียงความรู้สึกอะไรให้สวยงาม
แค่คิดออก แล้วระบายออกมา   อย่าหาสาระอะไรจากมัน  ฮ่ะ ๆ

เริ่มจากอะไรดีหล่ะ   ?

เอาเป็นว่าเมื่อวันศุกร์ไปเลี้ยงสตาฟมาแล้ว
สนุกสนานกันไป  185 คน
แบบร้านเค้าจะแตกเอา  เสียงดังได้อีกอ่ะ   - -'

รอบข้างมีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ
แต่ใครจะรู้ว่าจะมีซักกี่คนที่ต้องซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ใต้รอยยิ้มนั้น

บางคนก็ทำผิดกับคนอื่น
บางคนก็คิดไปเองว่าทำผิดกับคนอื่น
บางคนก็แบกรับความผิดหวังอยู่  ,,

ความรู้สึกคนเรามันรวดเร็วดีเนอะ 
1 นาทีที่แล้วอาจจะยิ้มกับความน่ารักของใครอีกคน
1 นาทีต่อมาก็ต้องเสียน้ำตาให้กับใครคนนั้น
1 นาทีต่อมาอีก ก็อาจจะอยากกลับไปยิ้มอีกก็ได้

ค่จะสื่อว่า . . . 
บางทีคำพูดที่แสดงออกมา มันก็ไปไวกว่าความรู้สึกจริง ๆ
แต่เมื่อพูดไปแล้ว บางครั้งมันก็กลับไปแก้ใหม่อีกไม่ได้
จะย้อนเวลากลับไปแล้วห้ามตัวเองไม่ให้พูดมันก็คงไม่ได้

ชั้นอาจจะรักเธออยู่ตลอดเวลา
แต่เมื่อชั้นพูดไปแล้ว ชั้นคงต้องยอมรับกับสิ่งที่พูดไปสิ่
อย่าเสียใจเลย  เชื่อว่ามีคนอีกมากมายที่รอเธออยู่หน่ะ  ; ))

อย่าให้รู้ได้มั๊ยว่าเธอเสียใจมากมายขนาดไหน
เพราะนั่นทำให้ชั้นต้องเสียใจมากกว่าอีกหลายเท่า
ทำเหมือนไม่มีอะไร แล้วอีกซักพักเราจะกลับไปยิ้มด้วยกันเหมือนเดิม
ถ้าเธอยังอยากเป็นเพื่อนกันอยู่ไง  ~~

วันนึง  ,,  เราอาจจะกลับไปพูดคำว่ารักพร้อมกันอีกก็ได้
แค่ไม่อยากเห็นแก่ตัว ไม่อยากยื้อ ไม่อยากรั้งให้เธอต้องรอ
แต่ก็ไม่แน่นะ  พรุ่งนี้ชั้นอาจเรียกเธอว่าที่รัก  ก็ได้  ; p

ย้อนกลับไปอ่านเอง  แล้วพูดจิงนะ  งงตัวเองเหมือนกัน  5 5 5+

ไปเรียนไฟฟ้า แอพพพลายด์ครั้งแรกมาหล่ะวันนี้
เรื่อย ๆ  ดี     : p

เลิกเรียนตอน 10 โมง เดินลงมา
เอ่อออ ขอโทษที่เห็นแต่ก็ไม่เรียก
ทั้งที่รู้ว่าไปรอนะ  เรายังไม่มีคำตอบให้กับคำถามของเธอไง  T^T

งี่เง่า ง๊องแง๊ง  รำคาญตัวเอง ว๊อยย ย ยย ย

บลาบลาบลา 

อ่ออีกอย่างนึง  เริ่มบังคับตัวเองให้ไปอ่านหนังสือแล้ว
ทำได้นิดนึงหล่ะ อ่านเข้าสมองซ้ายทะลุสมองขวา
มันก็น่าจะกระแทกเข้าเส้นมั่งแหละ   ฮ่ะ ๆ

still LOVE you RS'
เรากลับไปรักกันได้มั๊ยย ย?

จะกลับมาเมื่อตัวเองมีสติ
ขอพักซักแปป  ไม่กี่วันหรอก  ; ))

เมื่อชีวิตคือความไม่แน่นอน
แล้วจะมีอะไรที่แน่นอน  ?

ค่อยากให้รู้ว่าบางสิ่งที่แสดงออกมา
ก็แค่เพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตัวเอง
และบางสิ่งที่ไม่เคยแสดงออกมา
ไม่ได้หมายความว่าชั้นเย็นชา ไร้ความรู้สึก

ฉันเลือกลืม ลืมบางคำ ไม่เอามาใส่ใจ
ฉันเลือกจำ จากวันนี้ไป จะมีแต่เพียงเธอ"

ต่อจากนี้แค่ 'เชื่อใจ' นะ แค่นี้ก็พอ .

ปิดเทอมไปวันนึง หยุดอีก 3 วัน ,,
รู้สึกเป็นวันหยุดที่ยาว  สงสัยจะไม่ได้หยุดมานาน
อยู่บ้านแล้วรู้สึกโหวงเหวง แบบไม่มีอะไรจะทำ
คิดถึงช่วงที่ผ่านมา ทำงานกับเพื่อนแทบทุกวัน

มันคงผูกพันแบบไม่รู้ตัว   ;D

พอเวิคโทรมาชวนไปโรงเรียน ก็ได้คำตอบอย่างไม่คิดเล๊ย - -'
ทั้งที่ไปแค่เอาผ้าออกมาตาก แล้วก็เก็บแค่เนี๊ยย
แต่อย่างน้อยก็ได้ไปโรงเรียน   ดูแปลก ๆ นะ    5 5+

เก็บผ้าพับเรียบร้อย ก็ออกไปเดอะมอล์
โอนเงินค่าเทอมที่โรงเรียน กะคอร์สตะลุยครูสมศรี
แล้วก็ร้องคาราโอเกะกะเพื่อนแล้วก็น้องสตาฟ   วุ่นวายดีแท้
เด็กเยอะแย๊ะ  เหมือนฝูงลิงเลยทีเดียวเชียว   ~~

ลงมากินข้าว แล้วก็จะกลับบ้าน
จะขึ้นรถแล้วเชี๊ยว วว   ,  ดีนะที่นึกได้ว่าลืมซื้อของให้เพื่อน
ก็เข้าไปอีกรอบ ช๊อปปิ้ง กันเลยทีเดียวเชียววว ว   ฮ่ะ ๆ

แบกของกลับบ้าน  นั่งดู AF5  ซึ่งยังจำหน้าผู้หญิงไม่ค่อยได้เท่าไหร่
แล้วก็นอนไปแปปนึง     แฮ่ะ ๆ

ตื่นมาเมื่อกี๊  จะ 6 โมงแล้วสิ๊
ไปกินข้าว และก็ไปเวียนเทียนหล๊ะ  

^_________________^

เหลือน้อยลงทุกที
แต่เต่ยเต๊ยยังสติลขี้เกียจอ่านหนังสืออยู่เล๊ย ย
มียาที่กินแล้วขยันอ่านหนังสือบ้างมะ   ?

RS`  บลาบลาบลา ; p

ยังยิ้มได้  : ))
และหวังว่าเธอจะยิ้มได้เหมือนกัน
ทั้งที่ข้างในก็เจ็บ T^T

ไดอารี่หน้านี้ไม่ได้เรียบเรียงความรู้สึกอะไรให้สวยงาม
แค่คิดออก แล้วระบายออกมา   อย่าหาสาระอะไรจากมัน  ฮ่ะ ๆ

เริ่มจากอะไรดีหล่ะ   ?

เอาเป็นว่าเมื่อวันศุกร์ไปเลี้ยงสตาฟมาแล้ว
สนุกสนานกันไป  185 คน
แบบร้านเค้าจะแตกเอา  เสียงดังได้อีกอ่ะ   - -'

รอบข้างมีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ
แต่ใครจะรู้ว่าจะมีซักกี่คนที่ต้องซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ใต้รอยยิ้มนั้น

บางคนก็ทำผิดกับคนอื่น
บางคนก็คิดไปเองว่าทำผิดกับคนอื่น
บางคนก็แบกรับความผิดหวังอยู่  ,,

ความรู้สึกคนเรามันรวดเร็วดีเนอะ 
1 นาทีที่แล้วอาจจะยิ้มกับความน่ารักของใครอีกคน
1 นาทีต่อมาก็ต้องเสียน้ำตาให้กับใครคนนั้น
1 นาทีต่อมาอีก ก็อาจจะอยากกลับไปยิ้มอีกก็ได้

ค่จะสื่อว่า . . . 
บางทีคำพูดที่แสดงออกมา มันก็ไปไวกว่าความรู้สึกจริง ๆ
แต่เมื่อพูดไปแล้ว บางครั้งมันก็กลับไปแก้ใหม่อีกไม่ได้
จะย้อนเวลากลับไปแล้วห้ามตัวเองไม่ให้พูดมันก็คงไม่ได้

ชั้นอาจจะรักเธออยู่ตลอดเวลา
แต่เมื่อชั้นพูดไปแล้ว ชั้นคงต้องยอมรับกับสิ่งที่พูดไปสิ่
อย่าเสียใจเลย  เชื่อว่ามีคนอีกมากมายที่รอเธออยู่หน่ะ  ; ))

อย่าให้รู้ได้มั๊ยว่าเธอเสียใจมากมายขนาดไหน
เพราะนั่นทำให้ชั้นต้องเสียใจมากกว่าอีกหลายเท่า
ทำเหมือนไม่มีอะไร แล้วอีกซักพักเราจะกลับไปยิ้มด้วยกันเหมือนเดิม
ถ้าเธอยังอยากเป็นเพื่อนกันอยู่ไง  ~~

วันนึง  ,,  เราอาจจะกลับไปพูดคำว่ารักพร้อมกันอีกก็ได้
แค่ไม่อยากเห็นแก่ตัว ไม่อยากยื้อ ไม่อยากรั้งให้เธอต้องรอ
แต่ก็ไม่แน่นะ  พรุ่งนี้ชั้นอาจเรียกเธอว่าที่รัก  ก็ได้  ; p

ย้อนกลับไปอ่านเอง  แล้วพูดจิงนะ  งงตัวเองเหมือนกัน  5 5 5+

ไปเรียนไฟฟ้า แอพพพลายด์ครั้งแรกมาหล่ะวันนี้
เรื่อย ๆ  ดี     : p

เลิกเรียนตอน 10 โมง เดินลงมา
เอ่อออ ขอโทษที่เห็นแต่ก็ไม่เรียก
ทั้งที่รู้ว่าไปรอนะ  เรายังไม่มีคำตอบให้กับคำถามของเธอไง  T^T

งี่เง่า ง๊องแง๊ง  รำคาญตัวเอง ว๊อยย ย ยย ย

บลาบลาบลา 

อ่ออีกอย่างนึง  เริ่มบังคับตัวเองให้ไปอ่านหนังสือแล้ว
ทำได้นิดนึงหล่ะ อ่านเข้าสมองซ้ายทะลุสมองขวา
มันก็น่าจะกระแทกเข้าเส้นมั่งแหละ   ฮ่ะ ๆ

still LOVE you RS'
เรากลับไปรักกันได้มั๊ยย ย?

จะกลับมาเมื่อตัวเองมีสติ
ขอพักซักแปป  ไม่กี่วันหรอก  ; ))

เมื่อชีวิตคือความไม่แน่นอน
แล้วจะมีอะไรที่แน่นอน  ?

ค่อยากให้รู้ว่าบางสิ่งที่แสดงออกมา
ก็แค่เพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตัวเอง
และบางสิ่งที่ไม่เคยแสดงออกมา
ไม่ได้หมายความว่าชั้นเย็นชา ไร้ความรู้สึก

ฉันเลือกลืม ลืมบางคำ ไม่เอามาใส่ใจ
ฉันเลือกจำ จากวันนี้ไป จะมีแต่เพียงเธอ"

ต่อจากนี้แค่ 'เชื่อใจ' นะ แค่นี้ก็พอ .

ปิดเทอมไปวันนึง หยุดอีก 3 วัน ,,
รู้สึกเป็นวันหยุดที่ยาว  สงสัยจะไม่ได้หยุดมานาน
อยู่บ้านแล้วรู้สึกโหวงเหวง แบบไม่มีอะไรจะทำ
คิดถึงช่วงที่ผ่านมา ทำงานกับเพื่อนแทบทุกวัน

มันคงผูกพันแบบไม่รู้ตัว   ;D

พอเวิคโทรมาชวนไปโรงเรียน ก็ได้คำตอบอย่างไม่คิดเล๊ย - -'
ทั้งที่ไปแค่เอาผ้าออกมาตาก แล้วก็เก็บแค่เนี๊ยย
แต่อย่างน้อยก็ได้ไปโรงเรียน   ดูแปลก ๆ นะ    5 5+

เก็บผ้าพับเรียบร้อย ก็ออกไปเดอะมอล์
โอนเงินค่าเทอมที่โรงเรียน กะคอร์สตะลุยครูสมศรี
แล้วก็ร้องคาราโอเกะกะเพื่อนแล้วก็น้องสตาฟ   วุ่นวายดีแท้
เด็กเยอะแย๊ะ  เหมือนฝูงลิงเลยทีเดียวเชียว   ~~

ลงมากินข้าว แล้วก็จะกลับบ้าน
จะขึ้นรถแล้วเชี๊ยว วว   ,  ดีนะที่นึกได้ว่าลืมซื้อของให้เพื่อน
ก็เข้าไปอีกรอบ ช๊อปปิ้ง กันเลยทีเดียวเชียววว ว   ฮ่ะ ๆ

แบกของกลับบ้าน  นั่งดู AF5  ซึ่งยังจำหน้าผู้หญิงไม่ค่อยได้เท่าไหร่
แล้วก็นอนไปแปปนึง     แฮ่ะ ๆ

ตื่นมาเมื่อกี๊  จะ 6 โมงแล้วสิ๊
ไปกินข้าว และก็ไปเวียนเทียนหล๊ะ  

^_________________^

เหลือน้อยลงทุกที
แต่เต่ยเต๊ยยังสติลขี้เกียจอ่านหนังสืออยู่เล๊ย ย
มียาที่กินแล้วขยันอ่านหนังสือบ้างมะ   ?

RS`  บลาบลาบลา ; p

เปิดเทอมแล้ว  ; ))
สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนคือไม่มีรุ่นพี่อีกแล้ว

ที่สำคัญที่ผ่านมาแล้วคงอดพูดถึงไม่ได้
ก็คงเป็นงานปฐมนิเทศม.1 รุ่น 32
งานที่ทำให้ได้เพื่อน ได้มิตรภาพมากขึ้น
งานที่ทำให้รู้ถึงนิสัยของคนรอบข้างมากขึ้น
งานที่จะวัดได้ว่าใครที่สมควรเรียกได้ว่า 'เพื่อน'
งานที่ตั้งใจทำมาตลอดหลายอาทิตย์

และเมื่องานผ่านไป คืนวันที่ 14 ก็เป็นคืนแรกที่นอนหลับได้อย่างสนิท  ^^'

มันจะจบอย่างไม่สมบูรณ์อย่างที่คิดไว้
แต่ปลายทางไม่ใช่สิ่งที่สำคัญ
ระหว่างทาง ประสบการณ์ต่าง ๆ ที่ได้รับมานั่นแหล่ะ
เป็นของขวัญอันล้ำค่า  ที่หาที่ไหนอีกไม่ได้ ~~

งานนี้คงผ่านไปไม่ได้  ....

ขอบคุณ กรรมการนักเรียน'27 ทุกคนที่ทำให้เราเป็นมากกว่าแค่เพื่อนร่วมงาน
ขอบคุณ พี่ ๆ กน'26 ที่อยู่ข้าง ๆ เสมอจนงานนี้มันผ่านไปได้
ขอบคุณอาจารย์ยุ้ย ที่ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็มีคำแนะนำดี ๆ ให้เสมอ ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณพี่ตุ๊ก พี่ติ๊ก ที่ช่วยน้องทุก ๆ อย่าง ทุกอย่างจิง ๆ
ขอบคุณน้อง ๆ สตาฟ ที่มีส่วนร่วม เหนื่อยด้วยกัน สุขด้วยกันจนจบงาน
ขอบคุณ เพื่อน ๆ ทุกคนที่มาช่วยให้งานผ่านไปได้ด้วยดี
ขอบคุณ เชียร์และแปรอักษร กับกำลังใจที่มีค่าเสมอ
ขอบคุณอาจารย์มัทนา อาจารย์โสภี อาจารย์เสมอ และอาจารย์ทุกท่านที่มีส่วนเกี่ยวข้อง
สำคัญที่สุด ขอบคุณน้องม.1 รุ่น 32 ทุกคน  ฝากโรงเรียนของพี่ด้วยนะ

ประสบการณ์สอนให้คนเราโตขึ้น
บางสิ่งที่ได้รับมาจากงานนี้คิดย้อนไปก็เป็นความรู้สึกดี ที่ทำให้ยิ้มได้
บางสิ่งที่ได้มาคิดย้อนกลับไปก็ทำให้รู้สึกแย่

แต่มันก็มีความทรงจำดี ๆ และประสบการณ์ที่สอนอะไรเราได้อีกเย๊อะ ; ))

เปิดเทอมไปวันนึง ยังไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่
ยังไม่มีงาน ไม่มีการบ้าน ไม่มีภาระอะไร
คงต้องอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบมั่งแล้ว  

 ^____________^

วันนี้เรียนดาว๊อง 08.00 - 16.00 
ยังคงชิว ๆ เพราะมันฮาา  นิดนึงหน่ะ  ; D

ค.รู้สึกมันแย่ ไม่อยากคิดมากไปเอง
แต่แค่ยังไม่พร้อมจะถามความจริงจากเธอ
เราก็แค่กลัว กลัวว่ามันจะเป็นแบบที่คิดไว้จริง ๆ

แย่เนอะ  TT

บอกเราหน่อยว่าที่ผ่านมามันเป็นความจริง
และวันนี้ยังมีเพียงแค่เรา . . . . .
หรือที่ผ่านมานั้นมันเป็นเพียงความฝัน
และวันนี้ไม่มีชั้น มีเพียงเค้ากับเธอ

ขอโทษ : Tol The Destination
เพลงนี้ต้อลแต่งเองด้วยแหล่ะ  ,, >w<

ยังยิ้มได้  : ))
และหวังว่าเธอจะยิ้มได้เหมือนกัน
ทั้งที่ข้างในก็เจ็บ T^T

ไดอารี่หน้านี้ไม่ได้เรียบเรียงความรู้สึกอะไรให้สวยงาม
แค่คิดออก แล้วระบายออกมา   อย่าหาสาระอะไรจากมัน  ฮ่ะ ๆ

เริ่มจากอะไรดีหล่ะ   ?

เอาเป็นว่าเมื่อวันศุกร์ไปเลี้ยงสตาฟมาแล้ว
สนุกสนานกันไป  185 คน
แบบร้านเค้าจะแตกเอา  เสียงดังได้อีกอ่ะ   - -'

รอบข้างมีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ
แต่ใครจะรู้ว่าจะมีซักกี่คนที่ต้องซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ใต้รอยยิ้มนั้น

บางคนก็ทำผิดกับคนอื่น
บางคนก็คิดไปเองว่าทำผิดกับคนอื่น
บางคนก็แบกรับความผิดหวังอยู่  ,,

ความรู้สึกคนเรามันรวดเร็วดีเนอะ 
1 นาทีที่แล้วอาจจะยิ้มกับความน่ารักของใครอีกคน
1 นาทีต่อมาก็ต้องเสียน้ำตาให้กับใครคนนั้น
1 นาทีต่อมาอีก ก็อาจจะอยากกลับไปยิ้มอีกก็ได้

ค่จะสื่อว่า . . . 
บางทีคำพูดที่แสดงออกมา มันก็ไปไวกว่าความรู้สึกจริง ๆ
แต่เมื่อพูดไปแล้ว บางครั้งมันก็กลับไปแก้ใหม่อีกไม่ได้
จะย้อนเวลากลับไปแล้วห้ามตัวเองไม่ให้พูดมันก็คงไม่ได้

ชั้นอาจจะรักเธออยู่ตลอดเวลา
แต่เมื่อชั้นพูดไปแล้ว ชั้นคงต้องยอมรับกับสิ่งที่พูดไปสิ่
อย่าเสียใจเลย  เชื่อว่ามีคนอีกมากมายที่รอเธออยู่หน่ะ  ; ))

อย่าให้รู้ได้มั๊ยว่าเธอเสียใจมากมายขนาดไหน
เพราะนั่นทำให้ชั้นต้องเสียใจมากกว่าอีกหลายเท่า
ทำเหมือนไม่มีอะไร แล้วอีกซักพักเราจะกลับไปยิ้มด้วยกันเหมือนเดิม
ถ้าเธอยังอยากเป็นเพื่อนกันอยู่ไง  ~~

วันนึง  ,,  เราอาจจะกลับไปพูดคำว่ารักพร้อมกันอีกก็ได้
แค่ไม่อยากเห็นแก่ตัว ไม่อยากยื้อ ไม่อยากรั้งให้เธอต้องรอ
แต่ก็ไม่แน่นะ  พรุ่งนี้ชั้นอาจเรียกเธอว่าที่รัก  ก็ได้  ; p

ย้อนกลับไปอ่านเอง  แล้วพูดจิงนะ  งงตัวเองเหมือนกัน  5 5 5+

ไปเรียนไฟฟ้า แอพพพลายด์ครั้งแรกมาหล่ะวันนี้
เรื่อย ๆ  ดี     : p

เลิกเรียนตอน 10 โมง เดินลงมา
เอ่อออ ขอโทษที่เห็นแต่ก็ไม่เรียก
ทั้งที่รู้ว่าไปรอนะ  เรายังไม่มีคำตอบให้กับคำถามของเธอไง  T^T

งี่เง่า ง๊องแง๊ง  รำคาญตัวเอง ว๊อยย ย ยย ย

บลาบลาบลา 

อ่ออีกอย่างนึง  เริ่มบังคับตัวเองให้ไปอ่านหนังสือแล้ว
ทำได้นิดนึงหล่ะ อ่านเข้าสมองซ้ายทะลุสมองขวา
มันก็น่าจะกระแทกเข้าเส้นมั่งแหละ   ฮ่ะ ๆ

still LOVE you RS'
เรากลับไปรักกันได้มั๊ยย ย?

จะกลับมาเมื่อตัวเองมีสติ
ขอพักซักแปป  ไม่กี่วันหรอก  ; ))

เมื่อชีวิตคือความไม่แน่นอน
แล้วจะมีอะไรที่แน่นอน  ?

ค่อยากให้รู้ว่าบางสิ่งที่แสดงออกมา
ก็แค่เพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตัวเอง
และบางสิ่งที่ไม่เคยแสดงออกมา
ไม่ได้หมายความว่าชั้นเย็นชา ไร้ความรู้สึก

ฉันเลือกลืม ลืมบางคำ ไม่เอามาใส่ใจ
ฉันเลือกจำ จากวันนี้ไป จะมีแต่เพียงเธอ"

ต่อจากนี้แค่ 'เชื่อใจ' นะ แค่นี้ก็พอ .

ปิดเทอมไปวันนึง หยุดอีก 3 วัน ,,
รู้สึกเป็นวันหยุดที่ยาว  สงสัยจะไม่ได้หยุดมานาน
อยู่บ้านแล้วรู้สึกโหวงเหวง แบบไม่มีอะไรจะทำ
คิดถึงช่วงที่ผ่านมา ทำงานกับเพื่อนแทบทุกวัน

มันคงผูกพันแบบไม่รู้ตัว   ;D

พอเวิคโทรมาชวนไปโรงเรียน ก็ได้คำตอบอย่างไม่คิดเล๊ย - -'
ทั้งที่ไปแค่เอาผ้าออกมาตาก แล้วก็เก็บแค่เนี๊ยย
แต่อย่างน้อยก็ได้ไปโรงเรียน   ดูแปลก ๆ นะ    5 5+

เก็บผ้าพับเรียบร้อย ก็ออกไปเดอะมอล์
โอนเงินค่าเทอมที่โรงเรียน กะคอร์สตะลุยครูสมศรี
แล้วก็ร้องคาราโอเกะกะเพื่อนแล้วก็น้องสตาฟ   วุ่นวายดีแท้
เด็กเยอะแย๊ะ  เหมือนฝูงลิงเลยทีเดียวเชียว   ~~

ลงมากินข้าว แล้วก็จะกลับบ้าน
จะขึ้นรถแล้วเชี๊ยว วว   ,  ดีนะที่นึกได้ว่าลืมซื้อของให้เพื่อน
ก็เข้าไปอีกรอบ ช๊อปปิ้ง กันเลยทีเดียวเชียววว ว   ฮ่ะ ๆ

แบกของกลับบ้าน  นั่งดู AF5  ซึ่งยังจำหน้าผู้หญิงไม่ค่อยได้เท่าไหร่
แล้วก็นอนไปแปปนึง     แฮ่ะ ๆ

ตื่นมาเมื่อกี๊  จะ 6 โมงแล้วสิ๊
ไปกินข้าว และก็ไปเวียนเทียนหล๊ะ  

^_________________^

เหลือน้อยลงทุกที
แต่เต่ยเต๊ยยังสติลขี้เกียจอ่านหนังสืออยู่เล๊ย ย
มียาที่กินแล้วขยันอ่านหนังสือบ้างมะ   ?

RS`  บลาบลาบลา ; p

เปิดเทอมแล้ว  ; ))
สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนคือไม่มีรุ่นพี่อีกแล้ว

ที่สำคัญที่ผ่านมาแล้วคงอดพูดถึงไม่ได้
ก็คงเป็นงานปฐมนิเทศม.1 รุ่น 32
งานที่ทำให้ได้เพื่อน ได้มิตรภาพมากขึ้น
งานที่ทำให้รู้ถึงนิสัยของคนรอบข้างมากขึ้น
งานที่จะวัดได้ว่าใครที่สมควรเรียกได้ว่า 'เพื่อน'
งานที่ตั้งใจทำมาตลอดหลายอาทิตย์

และเมื่องานผ่านไป คืนวันที่ 14 ก็เป็นคืนแรกที่นอนหลับได้อย่างสนิท  ^^'

มันจะจบอย่างไม่สมบูรณ์อย่างที่คิดไว้
แต่ปลายทางไม่ใช่สิ่งที่สำคัญ
ระหว่างทาง ประสบการณ์ต่าง ๆ ที่ได้รับมานั่นแหล่ะ
เป็นของขวัญอันล้ำค่า  ที่หาที่ไหนอีกไม่ได้ ~~

งานนี้คงผ่านไปไม่ได้  ....

ขอบคุณ กรรมการนักเรียน'27 ทุกคนที่ทำให้เราเป็นมากกว่าแค่เพื่อนร่วมงาน
ขอบคุณ พี่ ๆ กน'26 ที่อยู่ข้าง ๆ เสมอจนงานนี้มันผ่านไปได้
ขอบคุณอาจารย์ยุ้ย ที่ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็มีคำแนะนำดี ๆ ให้เสมอ ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณพี่ตุ๊ก พี่ติ๊ก ที่ช่วยน้องทุก ๆ อย่าง ทุกอย่างจิง ๆ
ขอบคุณน้อง ๆ สตาฟ ที่มีส่วนร่วม เหนื่อยด้วยกัน สุขด้วยกันจนจบงาน
ขอบคุณ เพื่อน ๆ ทุกคนที่มาช่วยให้งานผ่านไปได้ด้วยดี
ขอบคุณ เชียร์และแปรอักษร กับกำลังใจที่มีค่าเสมอ
ขอบคุณอาจารย์มัทนา อาจารย์โสภี อาจารย์เสมอ และอาจารย์ทุกท่านที่มีส่วนเกี่ยวข้อง
สำคัญที่สุด ขอบคุณน้องม.1 รุ่น 32 ทุกคน  ฝากโรงเรียนของพี่ด้วยนะ

ประสบการณ์สอนให้คนเราโตขึ้น
บางสิ่งที่ได้รับมาจากงานนี้คิดย้อนไปก็เป็นความรู้สึกดี ที่ทำให้ยิ้มได้
บางสิ่งที่ได้มาคิดย้อนกลับไปก็ทำให้รู้สึกแย่

แต่มันก็มีความทรงจำดี ๆ และประสบการณ์ที่สอนอะไรเราได้อีกเย๊อะ ; ))

เปิดเทอมไปวันนึง ยังไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่
ยังไม่มีงาน ไม่มีการบ้าน ไม่มีภาระอะไร
คงต้องอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบมั่งแล้ว  

 ^____________^

วันนี้เรียนดาว๊อง 08.00 - 16.00 
ยังคงชิว ๆ เพราะมันฮาา  นิดนึงหน่ะ  ; D

ค.รู้สึกมันแย่ ไม่อยากคิดมากไปเอง
แต่แค่ยังไม่พร้อมจะถามความจริงจากเธอ
เราก็แค่กลัว กลัวว่ามันจะเป็นแบบที่คิดไว้จริง ๆ

แย่เนอะ  TT

บอกเราหน่อยว่าที่ผ่านมามันเป็นความจริง
และวันนี้ยังมีเพียงแค่เรา . . . . .
หรือที่ผ่านมานั้นมันเป็นเพียงความฝัน
และวันนี้ไม่มีชั้น มีเพียงเค้ากับเธอ

ขอโทษ : Tol The Destination
เพลงนี้ต้อลแต่งเองด้วยแหล่ะ  ,, >w<

หนอ สระ เอื่อย  : ))
เหนื่อยยยมากมายมากมายมากมายและมากมายซะเหลือเกิน !!!!

หลายวันมานี้ทำแต่งาน งาน งาน และก็งาน
วันก่อนถ่อไปถึงสนามศุภ เพื่อแค่ไปดูแบบเสื้อ - -'

เมื่อวานก็ไปปฐมนิเทศ กลุ่มมวลกุหลาบ'51 ที่สวนกุหลาบ
เป็นอีกวันที่สนุกดี แต่ก็เหนื่อยมาก
ได้รู้จักพบเจอคนอีกเยอะแยะ  ,,  มันก็ดีหล่ะ

ขอบคุณพี่ ๆ กลุ่มมวล'50 ทุกคนที่จัดกิจกรรมขึ้น
เวลา 1 วันก็ทำให้คนต่างโรงเรียนรู้จักและทำเพื่อกันได้
แค่แอบหวัง(เล็กๆ)ให้เรารักกันอย่างนี้ตลอดปี  (ตลอดไป)

นนี้ก็ไปซ้อมสันทนาการที่โรงเรียน
เหนื่อยเล็กน้อย  แต่อารมณ์คนอยากรั่ว ก็เลยเต็มที่ ๆ
เล่น ๆ เต้น ๆ กันไป จนเที่ยง ,
ช่วงบ่ายก็แต่งโรงเรียน เดิน ๆ คุย ๆ ทั้งวัน

ก็แค่รู้สึกอยากให้เวลาช่วงนี้ผ่านไป

ชั้นแค่อยากมีชีวิตธรรมดา ไม่ต้องใส่ใจ ไม่ต้องห่วง
แค่เข้าใจกัน เข้าใจกันก็พอ ^^'

คงต้องการมากกว่านั้น
หรือเป็นชั้นเองที่ไม่เคยให้เธอได้พอ . . . .

ถ้าไม่อยากคุย ก็จะไม่โทรมากวนแล้วนะ' 

คิดแบบนี้จิง ๆ   หรอ   ?

มีคนบอกว่าผู้ ช. อยากให้ให้เวลากะเค้าบ้าง
แต่คนเรามี 24 ชั่วโมงเท่ากัน  ถ้าต้องแบ่งให้ เธอจะดีใจมั๊ยที่ชั้นเหลือเวลาน้อยลง

งี่เง่านะ  : ))

ไว้ให้เราสบายใจแล้วคุยกันได้มั๊ย
คุยแล้วกลับไปเป็นคนไม่รู้จักกัน ก็ดีกว่าเงียบหายไปเลย

ขอบคุณทุกอย่าง ๆ
ขอบคุณที่อดทนมาถึงวันนี้ 
เสียใจที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ แต่เราก็เป็นของเราแบบนี้แหล่ะ

ขอโทษนะ  ,, 



พรที่ขอ . .  ไม่ให้ได้มั๊ย
ชั้นขอเป็นคนขอพรนั้นเอง  ได้รึป่าว ?

คถ

ยังยิ้มได้  : ))
และหวังว่าเธอจะยิ้มได้เหมือนกัน
ทั้งที่ข้างในก็เจ็บ T^T

ไดอารี่หน้านี้ไม่ได้เรียบเรียงความรู้สึกอะไรให้สวยงาม
แค่คิดออก แล้วระบายออกมา   อย่าหาสาระอะไรจากมัน  ฮ่ะ ๆ

เริ่มจากอะไรดีหล่ะ   ?

เอาเป็นว่าเมื่อวันศุกร์ไปเลี้ยงสตาฟมาแล้ว
สนุกสนานกันไป  185 คน
แบบร้านเค้าจะแตกเอา  เสียงดังได้อีกอ่ะ   - -'

รอบข้างมีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ
แต่ใครจะรู้ว่าจะมีซักกี่คนที่ต้องซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ใต้รอยยิ้มนั้น

บางคนก็ทำผิดกับคนอื่น
บางคนก็คิดไปเองว่าทำผิดกับคนอื่น
บางคนก็แบกรับความผิดหวังอยู่  ,,

ความรู้สึกคนเรามันรวดเร็วดีเนอะ 
1 นาทีที่แล้วอาจจะยิ้มกับความน่ารักของใครอีกคน
1 นาทีต่อมาก็ต้องเสียน้ำตาให้กับใครคนนั้น
1 นาทีต่อมาอีก ก็อาจจะอยากกลับไปยิ้มอีกก็ได้

ค่จะสื่อว่า . . . 
บางทีคำพูดที่แสดงออกมา มันก็ไปไวกว่าความรู้สึกจริง ๆ
แต่เมื่อพูดไปแล้ว บางครั้งมันก็กลับไปแก้ใหม่อีกไม่ได้
จะย้อนเวลากลับไปแล้วห้ามตัวเองไม่ให้พูดมันก็คงไม่ได้

ชั้นอาจจะรักเธออยู่ตลอดเวลา
แต่เมื่อชั้นพูดไปแล้ว ชั้นคงต้องยอมรับกับสิ่งที่พูดไปสิ่
อย่าเสียใจเลย  เชื่อว่ามีคนอีกมากมายที่รอเธออยู่หน่ะ  ; ))

อย่าให้รู้ได้มั๊ยว่าเธอเสียใจมากมายขนาดไหน
เพราะนั่นทำให้ชั้นต้องเสียใจมากกว่าอีกหลายเท่า
ทำเหมือนไม่มีอะไร แล้วอีกซักพักเราจะกลับไปยิ้มด้วยกันเหมือนเดิม
ถ้าเธอยังอยากเป็นเพื่อนกันอยู่ไง  ~~

วันนึง  ,,  เราอาจจะกลับไปพูดคำว่ารักพร้อมกันอีกก็ได้
แค่ไม่อยากเห็นแก่ตัว ไม่อยากยื้อ ไม่อยากรั้งให้เธอต้องรอ
แต่ก็ไม่แน่นะ  พรุ่งนี้ชั้นอาจเรียกเธอว่าที่รัก  ก็ได้  ; p

ย้อนกลับไปอ่านเอง  แล้วพูดจิงนะ  งงตัวเองเหมือนกัน  5 5 5+

ไปเรียนไฟฟ้า แอพพพลายด์ครั้งแรกมาหล่ะวันนี้
เรื่อย ๆ  ดี     : p

เลิกเรียนตอน 10 โมง เดินลงมา
เอ่อออ ขอโทษที่เห็นแต่ก็ไม่เรียก
ทั้งที่รู้ว่าไปรอนะ  เรายังไม่มีคำตอบให้กับคำถามของเธอไง  T^T

งี่เง่า ง๊องแง๊ง  รำคาญตัวเอง ว๊อยย ย ยย ย

บลาบลาบลา 

อ่ออีกอย่างนึง  เริ่มบังคับตัวเองให้ไปอ่านหนังสือแล้ว
ทำได้นิดนึงหล่ะ อ่านเข้าสมองซ้ายทะลุสมองขวา
มันก็น่าจะกระแทกเข้าเส้นมั่งแหละ   ฮ่ะ ๆ

still LOVE you RS'
เรากลับไปรักกันได้มั๊ยย ย?

จะกลับมาเมื่อตัวเองมีสติ
ขอพักซักแปป  ไม่กี่วันหรอก  ; ))

เมื่อชีวิตคือความไม่แน่นอน
แล้วจะมีอะไรที่แน่นอน  ?

ค่อยากให้รู้ว่าบางสิ่งที่แสดงออกมา
ก็แค่เพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตัวเอง
และบางสิ่งที่ไม่เคยแสดงออกมา
ไม่ได้หมายความว่าชั้นเย็นชา ไร้ความรู้สึก

ฉันเลือกลืม ลืมบางคำ ไม่เอามาใส่ใจ
ฉันเลือกจำ จากวันนี้ไป จะมีแต่เพียงเธอ"

ต่อจากนี้แค่ 'เชื่อใจ' นะ แค่นี้ก็พอ .

ปิดเทอมไปวันนึง หยุดอีก 3 วัน ,,
รู้สึกเป็นวันหยุดที่ยาว  สงสัยจะไม่ได้หยุดมานาน
อยู่บ้านแล้วรู้สึกโหวงเหวง แบบไม่มีอะไรจะทำ
คิดถึงช่วงที่ผ่านมา ทำงานกับเพื่อนแทบทุกวัน

มันคงผูกพันแบบไม่รู้ตัว   ;D

พอเวิคโทรมาชวนไปโรงเรียน ก็ได้คำตอบอย่างไม่คิดเล๊ย - -'
ทั้งที่ไปแค่เอาผ้าออกมาตาก แล้วก็เก็บแค่เนี๊ยย
แต่อย่างน้อยก็ได้ไปโรงเรียน   ดูแปลก ๆ นะ    5 5+

เก็บผ้าพับเรียบร้อย ก็ออกไปเดอะมอล์
โอนเงินค่าเทอมที่โรงเรียน กะคอร์สตะลุยครูสมศรี
แล้วก็ร้องคาราโอเกะกะเพื่อนแล้วก็น้องสตาฟ   วุ่นวายดีแท้
เด็กเยอะแย๊ะ  เหมือนฝูงลิงเลยทีเดียวเชียว   ~~

ลงมากินข้าว แล้วก็จะกลับบ้าน
จะขึ้นรถแล้วเชี๊ยว วว   ,  ดีนะที่นึกได้ว่าลืมซื้อของให้เพื่อน
ก็เข้าไปอีกรอบ ช๊อปปิ้ง กันเลยทีเดียวเชียววว ว   ฮ่ะ ๆ

แบกของกลับบ้าน  นั่งดู AF5  ซึ่งยังจำหน้าผู้หญิงไม่ค่อยได้เท่าไหร่
แล้วก็นอนไปแปปนึง     แฮ่ะ ๆ

ตื่นมาเมื่อกี๊  จะ 6 โมงแล้วสิ๊
ไปกินข้าว และก็ไปเวียนเทียนหล๊ะ  

^_________________^

เหลือน้อยลงทุกที
แต่เต่ยเต๊ยยังสติลขี้เกียจอ่านหนังสืออยู่เล๊ย ย
มียาที่กินแล้วขยันอ่านหนังสือบ้างมะ   ?

RS`  บลาบลาบลา ; p

เปิดเทอมแล้ว  ; ))
สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนคือไม่มีรุ่นพี่อีกแล้ว

ที่สำคัญที่ผ่านมาแล้วคงอดพูดถึงไม่ได้
ก็คงเป็นงานปฐมนิเทศม.1 รุ่น 32
งานที่ทำให้ได้เพื่อน ได้มิตรภาพมากขึ้น
งานที่ทำให้รู้ถึงนิสัยของคนรอบข้างมากขึ้น
งานที่จะวัดได้ว่าใครที่สมควรเรียกได้ว่า 'เพื่อน'
งานที่ตั้งใจทำมาตลอดหลายอาทิตย์

และเมื่องานผ่านไป คืนวันที่ 14 ก็เป็นคืนแรกที่นอนหลับได้อย่างสนิท  ^^'

มันจะจบอย่างไม่สมบูรณ์อย่างที่คิดไว้
แต่ปลายทางไม่ใช่สิ่งที่สำคัญ
ระหว่างทาง ประสบการณ์ต่าง ๆ ที่ได้รับมานั่นแหล่ะ
เป็นของขวัญอันล้ำค่า  ที่หาที่ไหนอีกไม่ได้ ~~

งานนี้คงผ่านไปไม่ได้  ....

ขอบคุณ กรรมการนักเรียน'27 ทุกคนที่ทำให้เราเป็นมากกว่าแค่เพื่อนร่วมงาน
ขอบคุณ พี่ ๆ กน'26 ที่อยู่ข้าง ๆ เสมอจนงานนี้มันผ่านไปได้
ขอบคุณอาจารย์ยุ้ย ที่ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็มีคำแนะนำดี ๆ ให้เสมอ ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณพี่ตุ๊ก พี่ติ๊ก ที่ช่วยน้องทุก ๆ อย่าง ทุกอย่างจิง ๆ
ขอบคุณน้อง ๆ สตาฟ ที่มีส่วนร่วม เหนื่อยด้วยกัน สุขด้วยกันจนจบงาน
ขอบคุณ เพื่อน ๆ ทุกคนที่มาช่วยให้งานผ่านไปได้ด้วยดี
ขอบคุณ เชียร์และแปรอักษร กับกำลังใจที่มีค่าเสมอ
ขอบคุณอาจารย์มัทนา อาจารย์โสภี อาจารย์เสมอ และอาจารย์ทุกท่านที่มีส่วนเกี่ยวข้อง
สำคัญที่สุด ขอบคุณน้องม.1 รุ่น 32 ทุกคน  ฝากโรงเรียนของพี่ด้วยนะ

ประสบการณ์สอนให้คนเราโตขึ้น
บางสิ่งที่ได้รับมาจากงานนี้คิดย้อนไปก็เป็นความรู้สึกดี ที่ทำให้ยิ้มได้
บางสิ่งที่ได้มาคิดย้อนกลับไปก็ทำให้รู้สึกแย่

แต่มันก็มีความทรงจำดี ๆ และประสบการณ์ที่สอนอะไรเราได้อีกเย๊อะ ; ))

เปิดเทอมไปวันนึง ยังไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่
ยังไม่มีงาน ไม่มีการบ้าน ไม่มีภาระอะไร
คงต้องอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบมั่งแล้ว  

 ^____________^

วันนี้เรียนดาว๊อง 08.00 - 16.00 
ยังคงชิว ๆ เพราะมันฮาา  นิดนึงหน่ะ  ; D

ค.รู้สึกมันแย่ ไม่อยากคิดมากไปเอง
แต่แค่ยังไม่พร้อมจะถามความจริงจากเธอ
เราก็แค่กลัว กลัวว่ามันจะเป็นแบบที่คิดไว้จริง ๆ

แย่เนอะ  TT

บอกเราหน่อยว่าที่ผ่านมามันเป็นความจริง
และวันนี้ยังมีเพียงแค่เรา . . . . .
หรือที่ผ่านมานั้นมันเป็นเพียงความฝัน
และวันนี้ไม่มีชั้น มีเพียงเค้ากับเธอ

ขอโทษ : Tol The Destination
เพลงนี้ต้อลแต่งเองด้วยแหล่ะ  ,, >w<

หนอ สระ เอื่อย  : ))
เหนื่อยยยมากมายมากมายมากมายและมากมายซะเหลือเกิน !!!!

หลายวันมานี้ทำแต่งาน งาน งาน และก็งาน
วันก่อนถ่อไปถึงสนามศุภ เพื่อแค่ไปดูแบบเสื้อ - -'

เมื่อวานก็ไปปฐมนิเทศ กลุ่มมวลกุหลาบ'51 ที่สวนกุหลาบ
เป็นอีกวันที่สนุกดี แต่ก็เหนื่อยมาก
ได้รู้จักพบเจอคนอีกเยอะแยะ  ,,  มันก็ดีหล่ะ

ขอบคุณพี่ ๆ กลุ่มมวล'50 ทุกคนที่จัดกิจกรรมขึ้น
เวลา 1 วันก็ทำให้คนต่างโรงเรียนรู้จักและทำเพื่อกันได้
แค่แอบหวัง(เล็กๆ)ให้เรารักกันอย่างนี้ตลอดปี  (ตลอดไป)

นนี้ก็ไปซ้อมสันทนาการที่โรงเรียน
เหนื่อยเล็กน้อย  แต่อารมณ์คนอยากรั่ว ก็เลยเต็มที่ ๆ
เล่น ๆ เต้น ๆ กันไป จนเที่ยง ,
ช่วงบ่ายก็แต่งโรงเรียน เดิน ๆ คุย ๆ ทั้งวัน

ก็แค่รู้สึกอยากให้เวลาช่วงนี้ผ่านไป

ชั้นแค่อยากมีชีวิตธรรมดา ไม่ต้องใส่ใจ ไม่ต้องห่วง
แค่เข้าใจกัน เข้าใจกันก็พอ ^^'

คงต้องการมากกว่านั้น
หรือเป็นชั้นเองที่ไม่เคยให้เธอได้พอ . . . .

ถ้าไม่อยากคุย ก็จะไม่โทรมากวนแล้วนะ' 

คิดแบบนี้จิง ๆ   หรอ   ?

มีคนบอกว่าผู้ ช. อยากให้ให้เวลากะเค้าบ้าง
แต่คนเรามี 24 ชั่วโมงเท่ากัน  ถ้าต้องแบ่งให้ เธอจะดีใจมั๊ยที่ชั้นเหลือเวลาน้อยลง

งี่เง่านะ  : ))

ไว้ให้เราสบายใจแล้วคุยกันได้มั๊ย
คุยแล้วกลับไปเป็นคนไม่รู้จักกัน ก็ดีกว่าเงียบหายไปเลย

ขอบคุณทุกอย่าง ๆ
ขอบคุณที่อดทนมาถึงวันนี้ 
เสียใจที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ แต่เราก็เป็นของเราแบบนี้แหล่ะ

ขอโทษนะ  ,, 



พรที่ขอ . .  ไม่ให้ได้มั๊ย
ชั้นขอเป็นคนขอพรนั้นเอง  ได้รึป่าว ?

คถ

เหนื่อยยยยยยยยยยยยยยย  !!
แต่ยังคงมีความสุขอยู่  : ))

ตารางชีวิตนี่แน่นของจิง ~
ที่แฮบปี้หน่อยก็คือ จบคอร์สเอนท์ อ. อุ๊ แล้ว

เมื่อวานนี้ก็ไปงานปฐมนิเทศที่สวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต
ไปดูงาน ไปนั่งคุย แต่ส่วนใหญ่จะเน้นหนักไปทางตกแอร์พร้อมของว่าง
ได้เจอเพื่อน ๆ สวนฯ อื่น ๆ  ก็สนุกดี  = D

เสร็จกลับโรงเรียนก็รีบชิ่งไป 'กระฉูด' ผับแถวเกษตร นวมินทร์
ไปมินิคอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งที่ 2 ของต้อล  "I AM VONTHONGCHAI"
เปรี้ยวที่สุดแล้วอ่ะ  แต่งนักเรียนไป ,,
ถ้ากลับบ้านเปลี่ยนชุดแทนที่จะไปคอนเสิร์ตคงต้องไปเก็บเวทีแทนไง๊ = [ ] ='

ไปถึงก็เจอพี่ ๆ มากมายย
ยืนคุย ๆ กิน ๆ กันอยู่  เพลินมากกกก
จนทุ่มนึง ก็เริ่มเข้าไปข้างใน บรรยากาศดี ๆ
แต่สถานที่แอบคับแคบไปนิดนึง  หรือคนมันเยอะเกิน  ?

เปิดตัวมา กรี๊ดดดจนลืมว่าแต่งชุดนักเรียนมา
'คนที่อยู่ตรงหน้า' ต้อลหล่อมากกก เสียงพีคมากวันนี้
ต่อด้วยเพลง 'คนมีความรัก' พอต้อลเอาเพลงนี้มาร้องเล่นเอาจำไม่ได้ว่าเพลงอะไร
เพราะฟังในอัลบั้มพี่นัท  มันไม่เพราะขนาดนี้ไง๊  ฮ่าฮ่าฮ่า  : p

แต่ต้อลมาเพี้ยนนิด ๆ เพลง 'เหงา...แทนกันดูไหม'
สงสัยคีย์ผู้หญิง มาร้องเลยงงเลย  แต่ก็เพราะมากกกอยู่ดี  : ))

เพลงที่กรี๊ดดดดดังที่สุดในคอน 'เรื่องจริง'
ชั้นรักเธอโดยที่ไม่รู้จัก ~ ,,  เพราะมากกกก
ชอบเพลงนี้มาก แล้วไม่คิดว่าต้อลจะเลือกเพลงใหม่ขนาดนี้มาร้อง 5 5 5+

เพลงต่อไปกาต้อลร้องให้คุณแม่ เพราะคุณแม่ต้อลติดละคร
'จุดอ่อนของฉัยอยู่ที่หัวใจ'  สวรรค์เบี่ยง  มีแอบเล่นมุกหยอดคุณแม่ตลอด
แล้วอ๊อฟปองก็อ๊อฟปองเหอะ  เจอกาต้อลเข้าไป  กรี๊ดดดดดดดด ~

'คือฉันรักเธอ' เลือกเพลงนี้มาร้องได้เพราะสุด ๆ
เพราะอยากร้องเพลงของพี่แมว โปรดิวเซอร์ The Destination
ที่สำคัญเล่นกีต้าร์เอง  สายกีต้าร์ลายคิตตี้ด้วย  น่าร๊ากกก >.<

ตามด้วย 3 เพลงสุดมันส์
ทั้งร้อง ทั้งเต้น ทั้งกรี๊ดดดด ตาม จนเหนื่อย
'Time Machine'  มันส์มากกกก  สุด  ๆ ไปเลยย กาต้อลกลายเป็นร๊อคเกอร์ไปแล้ว
กรี๊ดดดสลบอีกเพลงนึง ไม่คาดคิดด้วย  'ขาหมู'
ปิดท้ายเซตสุดมันส์ด้วย 'นางฟ้าตาชั้นเดียว' ท่าเต้นประจำของต้อลน่ารัก
หอบกันเลยทีเดียว  ไม่ได้เกรงใจคนรอบข้างด้วยไง  5 5 5+

ต่อด้วยเพลงสบาย ๆ ที่พี่หนึ่ง แต่งให้เพื่อน แล้วต้อลไปยืมมาร้อง
ชื่อเพลง 'รักคนธรรมดา' ถ้าอัลบั้มพี่หนึ่งวางแผงเมื่อไหร่ต้องไม่พลาด
เพลงดีมากกกก ต้อลก็ร้องดีมากกกก >_________<'

'ฉันวันนี้' อีกเพลงที่ต้อลเอาขึ้นมาเล่น เป็นเพลงเก่า เก่ามากกจนไม่รู้จัก
แต่เพลงนี้ร้องให้คุณพ่อ ที่ลงมาดูจากเชียงใหม่
สุดท้ายก็ได้แบงค์เทา ๆ ไปตอบแทน เป็นธรรมเนียมของบ้านต้อล 5 5 5+

ปิดท้ายคอนเสิร์ตที่สุดยอดขนาดนี้ ด้วยเพลง 'เรายังรักกัน...ไม่ใช่เหรอ'

จบก็รอส่งต้อลกลับ แล้วก็ขึ้นรถพี่ขวัญมาส่งที่บ้าน
ได้ข่าวถึงบ้าน 5 ทุ่ม  อิคุณเตเต้โทรมาพอดี๊  ~  ฟ้องอีกหล่ะสิ๊  !!

วันนี้ก็ไปมอบตัวที่โรงเรียน
โดนอ.ยุ้ยตัดผมจิ๊งนึง  แต่ก็ได้มอบตัว  ~

งานเยอะ งานแยะ  เหนื่อยมากกก
เหนื่อยจนบางครั้งก็ท้อ ท้อมากกกกกก
แล้วทำไงหล่ะ  ?    ยิ้มรับไง  ไม่ยากหนิ่  ,,

ขอบคุณที่อุตส่าโทรมา  ^^'
จิง ๆมีหลายเรื่องที่อยากบอกมาก
แต่ไม่อยากให้เครียดด้วย ไม่อยากให้คิดมาก
เค้ามันแย่ ๆ เหมือนเดิมอ่ะ  เค้ายังคิดมาก เค้ายังงี่เง่าเหมือนเดิม 5 5+
อยากให้กลับมาเร็ว ๆ จัง  ~